Οι Νύχτες μας έφτασαν! Όλα τα νέα του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας εδώ

Γιατί το Star Wars «ξύπνησε» το box office;

22 Δεκ 2015 | Νέα | 0 comments

Όπως στο φυσικό σύμπαν, κομμάτι του οποίου είναι ο καθένας μας ξεχωριστά, έτσι και μέσα στο ευρύτερο κινηματογραφικό σύμπαν, υπάρχουν φιλμικοί γαλαξίες, αστερισμοί και πλανήτες, που λειτουργούν ως καλά ρυθμισμένα συστήματα νόμων και κανόνων, μέσα στα οποία, οι παρεκκλίσεις δεν απαντώνται πολύ συχνά. Αν η φύση έχει τους διάφορους ντετερμινισμούς της, το ίδιο συμβαίνει και με την λυτρωτική "αντί-φύση" που αγαπάμε: το σινεμά.

Συντάκτης: Γιάννης Σμοΐλης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Κρατώντας αυτό κατά νου, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι το σαρωτικό ρεκόρ εισιτηριών του "Star Wars: The Force Awakens", δεν εξέπληξε κανέναν λογικό κινηματογραφόφιλο. 238 εκατομμύρια δολάρια, επί αμερικανικού εδάφους, στο πρώτο τριήμερο προβολών, μαζί με άλλα 279 εκατομμύρια σε εισπράξεις, διεθνώς, μας δίνουν το αστρονομικό ποσό των 517 εκατομμυρίων στο παγκόσμιο (εκτός Ελλάδας), άνοιγμα της ταινίας, νούμερο ιλιγγιώδες που έρχεται να στεφανώσει ως αδιαμφισβήτητος εμπορικός θρίαμβος, την καλλιτεχνική επιτυχία του φιλμ, του πιο ευνοημένου κριτικά, της εποποιίας, απ' την εποχή του «Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται».

Αποδεικτικά στοιχεία όλα τα παραπάνω, για το ότι η αειθαλής, διαγαλαξιακή όπερα, ένα απ' τα μείζονα αισθητικά φαινόμενα της ποπ κουλτούρας των τελευταίων 40 ετών, εξακολουθεί να αφορά τους απανταχού ταινιοφάγους, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, που έσπευσαν να διαπιστώσουν τι σκάρωσε η εγνωσμένη δημιουργική ικανότητα του Τζέι Τζέι Έιμπραμς, έχοντας στα χέρια της ένα τόσο πολύτιμο υλικό, αλλά κι ένα φαντασιακό τοτέμ επικίνδυνο, αν δεν του φερθείς με τον δέοντα σεβασμό, όπως φάνηκε απ' τους αδέξιους χειρισμούς του ίδιου του Λούκας, εκεί στα τέλη της προηγούμενης χιλιετίας.

Η μαζική, ανεπιφύλακτη ανταπόκριση του πλήθους, στα κελεύσματα μιας γιγαντιαίας επιχείρησης παραμυθίας, όπως είναι η σειρά των ταινιών "Star Wars", είναι -φυσικά- ένα συζητήσιμο σημείο των καιρών, όπως ήταν και το 1977, μια εποχή, εξίσου ταραγμένη, μελαγχολική και λαβωμένη αξιακά, όσο και η δική μας. Κόντρα στις επισημάνσεις των κυνικών, όμως, πρέπει να επιμείνουμε: δεν φταίει ο κόσμος που αναζητά στην αίθουσα μια διέξοδο απ' την δυσάρεστη πραγματικότητά του, ούτε ο κινηματογράφος φαντασίας που του την προσφέρει.

Σε καιρούς μικρόψυχους, όσο αυτοί που ζούμε, το σινεμά επιτελεί ένα ουσιώδες λειτούργημα, μας συγκρατεί λίγο πριν αφεθούμε, στην πιο "άσχημη" από όλες τις δυνατές στάσεις ζωής: αυτήν του βλοσυρού ρεαλισμού. Όπως γράφει κι ο Νίτσε: "η τέχνη μάς έχει δοθεί για να μας εμποδίζει να πεθαίνουμε από την αλήθεια".