Σε μία από τις ομορφότερες και συνάμα πιο συμβολικές σκηνές ολόκληρης της σειράς, o Φράνσις οδηγεί τη Ρέμπα στον κλειστό ζωολογικό κήπο, φέροντάς την πρόσωπο με πρόσωπο με αυτό στο οποίο ο ίδιος μεταμορφώνεται. Μέσα σε ένα ονειρικό παραλήρημα, η τυφλή γυναίκα αγγίζει το ναρκωμένο σώμα μιας τεράστιας τίγρης, ψηλαφώντας κάθε εκατοστό του μεγαλόπρεπου κορμιού της, από την ουρά έως το στόμα και τα δόντια της.
Η ομορφιά και η αγριότητα ξεδιπλώνονται σε όλο τους το μεγαλείο, καθώς εκστασιασμένοι οι δύο σύντροφοι γίνονται συμμέτοχοι στο μυστήριο της γέννησης της τρυφερότητας μέσα από τη δύναμη. Λουσμένο θαρρείς από υπερκορεσμένο φως, το χέρι της μπλέκεται μέσα στην πορτοκαλί γούνα που “αιμορραγεί στον αέρα γύρω της”, με τον Φράνσις Ντόλαρχαϊντ να κοιτά νιώθοντας δέος, τρόμο και ερωτική διέγερση. Άλλωστε, ο ίδιος έχει προλάβει να αποκαλυφθεί στο ίνδαλμά του έστω και από το τηλέφωνο, με τον Χάνιμπαλ να απαγγέλλει σχεδόν προφητικά τους απόλυτα ταιριαστούς στίχους ενός ποιήματος του Γουίλιαμ Μπλέικ, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μια φορά την τεράστια προσοχή της σειράς στη λεπτομέρεια.
Λεπτομέρειες όπως αυτές των φαντασιώσεων του Ιερώνυμου Μπος κινηματογραφούνται από τον Γκιγιέρμο Ναβάρο, καθώς το νέο επεισόδιο διαιρείται σε δύο βασικούς άξονες: από τη μία η ιδιότυπη σχέση του νέου κακού της σειράς με το φωτεινό άλτερ έγκο του και από την άλλη η ψυχαναλυτική συνάντηση του Γουίλ με τη “νύφη του τέρατος” Μπεντέλια ντε Μοριέ (Τζίλιαν Άντερσον) που προσπαθεί να πείσει τόσο τους μαθητές της όσο και τον ίδιο, ότι το ταξίδι στην καταστροφή ξεκίνησε όταν “την κατάπιε το δαιμόνιο”. Επιχειρεί να δικαιολογηθεί υποδυόμενη το θύμα στη σχέσης της με τον Χάνιμπαλ, όταν όλη της η στάση υποδηλώνει το αντίθετο.
Υπνωτίζοντας με μυστηριώδεις υπαινιγμούς, χαρίζει ένα επεξηγηματικό φλας μπακ για τότε που η επαγγελματική της αντικειμενικότητα χάθηκε μέσα στις συναισθηματικές παραβιάσεις μιας σχέσης, που όμως δεν ήταν ούτε στο ελάχιστο τόσο “παθιασμένη” όσο αυτή που ο συνομιλητής της έχει συνάψει με τον σκοτεινό συνδετικό τους κρίκο. Οι δύο παράλληλες σκηνές που εκτυλίσσονται στο πιο μεστό από περιεχόμενο κομμάτι του επεισόδιου χρησιμοποιούν τις ίδιες εκφράσεις άλλα κρύβουν το ακριβώς αντίθετο νόημα. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι ακόμη και τα ρούχα της Μπεντέλια προδικάζουν τη διάθεση και τη βαθύτερη συναισθηματική της ταύτιση, με το λευκό της αθωότητας και της ευάλωτης ειλικρίνειας να προηγείται του μαύρου της καθόδου στην κόλαση, που εν μέρη έγινε και με τη δική της συγκατάθεση.
Όσο τελικά το εμμονικό αντικείμενο του Φράνσις αρχίζει να σχηματίζεται, τόσο η πάλη με οτιδήποτε όμορφο και στοργικό έχει μείνει μέσα του διαστρέφει την οποιαδήποτε πραγματικότητα. Τώρα πια, αυτός πρέπει να προστατέψει “τη γυναίκα ντυμένη μέσα στον ήλιο” από τη μεταμόρφωσή του. Κλείνοντας το μάτι στο μικρό ατόπημα που έκανε ο ίδιος ο Χάρις στο βιβλίο του (το όνομα του χαρακτικού έργου του Μπλέικ είναι λανθασμένο, αφού η περιγραφή του αφορά παρόμοιο, αλλά όχι τον συγκεκριμένο πίνακα) το επεισόδιο χρησιμοποιεί σχεδόν τον ίδιο τίτλο με το προηγούμενο, δίνοντας έμφαση στη στρέβλωση της ερμηνείας του που μπορεί να προέλθει από μια “μικρή έλλειψη διορατικότητας”.
Μια λεπτομέρεια τόσο ακαταμάχητη, που μόνο όσοι βλέπουν την αλήθεια πίσω από το βαρύ πέπλο της εφιαλτικής οπτασίας μπορούν να αντιληφθούν. Ο φυλακισμένος πρωταγωνιστής της σειράς είναι σίγουρα ένας από αυτούς. Μένει να φανεί αν μπορεί να το δει και αυτός που σκόπιμα αποφασίζει να ξαναγυρίσει πίσω.
