To “aperitivo” είναι ένα επεισόδιο φτιαγμένο για να συμπληρώσει τα κενά. Για να κλείσει ανομοιόμορφα τις ανοιχτές πληγές των επιζώντων, με ουλές που άλλοι θέλουν να κρύψουν και άλλοι δεν μπορούν με τίποτε να αποχωριστούν. Όλοι (ζωντανοί και νεκροί) οι ρόλοι του αιματοβαμμένου θιάσου ανεβαίνουν στη σκηνή, επανατοποθετούνται στην σκακιέρα και περιγράφουν με κάθε λεπτομέρεια, διαλεκτική η απλά αισθητική, τι επακολούθησε του μακελειού του “Mizumono”, προτού ξανασυναντήσουμε τον υπεύθυνό του στους δρόμους της Φλωρεντίας. Έκτος αυτού, μέσω μιας ανύποπτης αλλά και διαυγέστατης στιγμής της αφήγησης – η οποία εδώ τείνει να ανατρέψει τους κανόνες που η σειρά έχει θέσει- μας δίνεται μια ξεκάθαρη απάντηση για το αμφίσημο τηλεφώνημα του Γουίλ στο φινάλε του εκπληκτικού δεύτερου κύκλου.
Διαβάστε ακόμη:
«Χάνιμπαλ» επ.3.03 – Εισβολή στο παλάτι της μνήμης
«Χάνιμπαλ» επ.3.02 – Το μυστικό μιας ραγισμένης καρδίας
Το δίχτυ της οικειότητας που απλώνεται γύρω από τους ρημαγμένους χαρακτήρες της προηγούμενης σεζόν προσπαθεί να εκμεταλλευτεί ο παλιός γνώριμος Δρ. Τσίλτoν (μόνιμα παραμορφωμένος από τον χειρουργικής ακρίβειας πυροβολισμό στο πρόσωπο) ο οποίος επισκέπτεται τους κατακρεουργημένους επιβιώσαντες ή καλύτερα αυτούς που ο Χάνιμπαλ επέτρεψε να ζήσουν, δίνοντάς μας παράλληλα τη δυνατότητα να μάθουμε τι απέγιναν μέσω μιας διακριτικής και σκηνοθετικά επιδέξιας παράθεσης των γεγονότων.
Η πραγματική, σχεδόν σπλαχνική σύνδεση του Δρ. Λέκτερ συνεχίζει να εντοπίζεται στην σχέση του με τον Γουίλ, με τον δεύτερο να αρνείται πεισματικά να δεχτεί τη φιλία του ως “έναν εκβιασμό υψωμένο στο επίπεδο της αγάπης”. Ο ίδιος τώρα νιώθει πιο άνετος με το θάνατο, σχεδόν γνώριμος με την ξαφνική και αδιάκοπη δύναμή του. Όλα τα στοιχεία που παρέχονται μέσω υπαινιγμών -αγγίζοντας τα όρια της ψυχαναγκαστικής μίμησης- συγκλίνουν σε μια απλούστατη παραδοχή: οι δύο άνδρες μπορούν πλέον να δουν καθαρά, αυτό όμως δεν τους απαγορεύει να λείπει ο ένας στον άλλο. Από όποια οπτική γωνία και να το δεις, αυτός είναι ο καλύτερος δυνατός κόσμος στον οποίο καλούνται να ζήσουν.
Πάνω στις εσκεμμένες ατέλειες στου σχεδίου του Χάνιμπαλ πατά η εκδικητική μανία της πολλαπλώς πληγωμένης Αλάνα Μπλουμ, επαναλαμβάνοντας ακούραστα την τεράστια επιμονή της σειράς να ακολουθεί πιστά το δίπτυχο αιτία-αποτέλεσμα. Η πολύμηνη ακινησία και οι εξαντλητικές θεραπείες την έχουν μετατρέψει σε μια μακιαβελλική φαμ-φατάλ (ντυμένη απαραίτητα στα κόκκινα) καθιστώντας παράλληλα οδυνηρά επίκαιρο το διάλογο ενός προηγούμενου επεισοδίου που πραγματεύεται το πώς “η αισθητική μετατρέπεται σε ηθική”.
Ο σκηνοθέτης ταιριάζει τη διάθεσή της με τα ασθενικά μπλε και πράσινα της εικονογράφησης, παραθέτοντας ίσως το λιγότερο σκιώδες καδράρισμα της σειράς, καθώς όλοι οι χαρακτήρες αναβιώνουν τον προσωπικό τους όλεθρο ξανά και ξανά, οντάς σχεδόν μαζοχιστικά προσκολλημένοι στη μεγαλύτερη και βιαιότερη εμπειρία της ζωής τους. Μπορεί οι συμμαχίες που επιχειρούν να στήσουν να πηγάζουν από διαφορετικά κίνητρα, όμως η κυρίαρχη αίσθηση μιας παράξενης παρηγοριάς που αποζητούν ο ένας από τον άλλο παραμένει. Επιβεβαιώνοντας επίσης την ψυχολογική επιχειρηματολογία ότι με κάποιον περίεργο τρόπο ο θύτης ωθήθηκε προς τις αποτρόπαιες πράξεις του, και μάλιστα από τα ίδια τα θύματα.
Πάντως αυτός που κλέβει ξεκάθαρα την παράσταση στο “Aperitivo” είναι ο Λώρενς Φίσμπερν. Αφήνοντας στην άκρη τον ενστικτώδη σαδισμό της Αλάνα, ή την αποκρουστική παραμόρφωση του Μέισον Βέρτζερ (o Τζο Άντερσον του ‘The Grey’ αντικατέστησε τον Μάικλ Πιτ, μιμούμενος ωστόσο το στιλ του) αντιμετωπίζει με βουβή θλίψη και στωικότητα τόσο την επιβίωσή του, όσο και τον αργό θάνατο της γυναίκας του (Τζίνα Τόρες, η οποία είναι και στην πραγματικότητα σύζυγος του ηθοποιού).
Διαβάστε ακόμη:
«The X-Files»: πρώτες φωτογραφίες και ο τίτλος του νέου επεισοδίου
«Χανιμπαλ»: Το νέο σποτ αποκαλύπτει το μυστικό του 3ου κύκλου
Με επιβλητική μελαγχολία, ερμηνεύοντας κυρίως σωματικά, καταφέρνει να προσδώσει μεγαλείο στον χαρακτήρα που απλά δεν μπορεί να αντέξει τη φρίκη και αποσύρεται. Έχει αλλάξει τόσο ριζικά αντικρίζοντας το μοιραίο, που δεν μπορεί πάρα να αναρωτιέται πώς είναι δυνατό να μην αλλάζει η ίδια η φύση μπροστά στο θάνατο, χαρίζοντας ταυτόχρονα την πιο σπαρακτική νότα σ’αυτό το χωρίς εξέλιξη, ίσως μέχρι στιγμής πιο αδύναμο επεισόδιο της σεζόν, που όμως συνεχίζει να αποτελεί ένα υπέροχο δείγμα ποιοτικής και δημιουργικής τηλεόρασης.
