Κανείς που να είδε το Digger δεν θα μπορούσε να περιμένει ότι αυτή η ταινία θα καθόταν καλά στο γενικό κοινό. Για την ακρίβεια δεν θα ενδιέφερε καν το γενικό κοινό. Αυτό επιβεβαιώθηκε με σαφήνεια το τριήμερο που μας πέρασε στις ΗΠΑ, και σε επίσης γενικές γραμμές τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα πουθενά στον κόσμο. Υπάρχει μια τοσηδά πιθανότητα όλο αυτό το collapsus να επιφέρει ένα μικρό ενδιαφέρον στην συνέχεια, ενδιαφέρον που συχνά η τόσο έντονη διχογνωμία γεννά, αλλά στην πραγματικότητα η ταινία έχει τελειώσει για τα ταμεία και την πρώτη της ζωή. Περνά άμεσα στην Ιστορία και μένει να δούμε πώς αυτή θα της συμπεριφερθεί.
Γκιγιέρμο ντελ Τόρο και Αλφόνσο Κουαρόν δεν άντεξαν να καθίσουν με σταυρωμένα τα χέρια στην κακοποίηση που υφίσταται από την Κριτική το έργο του ομοεθνή τους. Οπότε πήραν τα πληκτρολόγια ανά χείρας – και αυτό μπορεί να είναι κάτι που ο ντελ Τόρο κάνει διαρκώς αλλά ο Κουαρόν σπάνια – και υπεραμύνθηκαν της ταινίας από τις δύο βασικές επάλξεις:
Η μία, του Κουαρόν, ότι ταινίες όπως το Blade Runner, η Οδύσσεια του Διαστήματος, το Metropolis και ο Κανόνας του Παιχνιδιού δέχθηκαν δριμείες επιθέσεις κατά την έξοδό τους μόνο και μόνο για να αποκατασταθούν ως αριστουργήματα στην συνέχεια.
Βέβαια, να είμαστε ειλικρινείς, οι εποχές των ταινιών αυτών φαντάζουν πολύ μακρινές σήμερα, ακόμα και τα «μόλις» 44 χρόνια του Blade Runner. Είναι εποχές οι οποίες ως προς την θέαση και την έκφραση περί αυτής έχουν αλλάξει κάθετα (βυθιστεί κάθετα ίσως;) καθώς ο θόρυβος δεν είναι απλά μεγαλύτερος, προέρχεται και από ανάξιες λόγου πηγές – οι οποίες δεν είναι μόνο τα social, συνήθης ύποπτος βέβαια, δεν είναι μόνο οι μετρητές της γνώμης (Cinemascore κλπ) αλλά είναι και αχός προερχόμενος από την πάλαι ποτέ «ψύχραιμη κριτική αποτίμηση». Πιο απλά, και το σινάφι μας είναι δέσμιο της ταχύτητας, της αρέσκειας/αποδοχής, της φρασεολογίας – και της (περιπτωσιολογικά) ατόφιας ασχετοσύνης του.
Δεν θα υπάρξει ουδεμία ευγένεια από τον Χρόνο στο έργο; Θα υπάρξει εκτιμώ, όταν καταλαγιάσει η αντίδραση που είναι φυσικότατο να υπάρχει σε μια τόσο «θρασεία» δράση που καταφέρνει το έργο. Αλλά να καταστεί κλασικό, δύσκολο. Να επανεκτιμηθεί όμως, βέβαιο. Απλώς, όσο απλό μπορεί να είναι αυτό, δεν μοιάζει με έργο που να μπορεί να αγαπηθεί από τον κόσμο του. Και οι τέσσερεις ταινίες που αναφέρει ο Κουαρόν αγαπιούνται – από τον κόσμο τους. Αυτό μοιάζει με ταινία που θα είναι εσαεί και αντιπαθής. Μπορεί να πέσω κι έξω. Μακάρι κιόλας.

Ο ντελ Τόρο πόσταρε παθιασμένα το τελευταίο 36ωρο και πήγε από την άλλη μεριά, θεωρώντας ότι το να δεις την ταινία στην αίθουσα έχει σημαντική επίδραση στην πρόσληψη και εκτίμησή του. «Παράτολμο, γενναίο και κινηματογραφικά περίπλοκο. Οπωσδήποτε αιθουσιακή εμπειρία», λέει ο ντελ Τόρο. Θυμήθηκε το The Devils του Κεν Ράσελ (μα Νύχτες Πρεμιέρας παρακολουθεί;!) μνημονεύοντας πως το είδε παιδί στο Μεξικό, πώς η Κριτική της εποχής το περιφρόνησε ως «υπέρμετρο και κηδεμονευτικό» – και η Εκκλησία το κατονόμασε «βλάσφημο» – και πώς τώρα το αγαπά περισσότερο από ποτέ, πώς μιλά για για τις αφηγήσεις περί δαιμονισμού και όχι τον δαιμονισμό καθαυτόν. Ο ντελ Τόρο αναφέρει και μια χαρά που η Warner Bros. ρισκάρει ακόμα. Κρίμα που το αποχαιρετούμε και αυτό…
Η αλήθεια είναι ότι από εδώ και πέρα μπαίνουμε στην γνώριμη περιοχή στην οποία μια ταινία δίχως λαϊκό έρεισμα κουβεντιάζεται ίσως πολύ αλλά από ένα περιορισμένο κοινό. Αυτό ίσως κάποτε την αποκαταστήσει, στα δικά του μάτια, αλλά για το γενικό κοινό η ταινία ετοιμάζει τις αποσκευές της για την ανυπαρξία. Λογικό και αυτό. Το παθαίνουν συχνά τα έργα που το έχουν και για θέμα τους.






