Ο πολυπράγμων Τζόναθαν Ντέμι, ο σκηνοθέτης που έφερε στα Όσκαρ το «δύσκολο» είδος του θρίλερ θριαμβεύοντας με τη «Σιωπή των Αμνών» το 1992, πέθανε σήμερα το πρωί στη Νέα Υόρκη. Αιτία θανάτου ήταν ο καρκίνος του οισοφάγου και οι καρδιακές επιπλοκές, σύμφωνα με πηγές. Αν και είχε ξεπεράσει αρχικά τον κίνδυνο το 2010, ο καρκίνος επανεμφανίστηκε το 2015 και η κατάστασή του επιδεινώθηκε τις τελευταίες εβδομάδες.
Σκηνοθέτης με κινηματογραφικές αναφορές και προτάσεις που επιδείκνυαν ποικιλλία και δημιουργικό οίστρο όπως το εμβληματικό «Stop Making Sense» (1984) για τους Talking Heads, την κοινωνική ευαισθησία του «Φιλαδέλφεια» (1993) τη δύσκολη δεκαετία του '90 ή την οικογενειακή «βόμβα» του «Rachel Getting Married» (2008), ο Ντέμι διατήρησε μια προσωπική ζωή μακριά από τα φώτα της βιομηχανίας και χαρακτηρίστηκε από μια εξαιρετικά ευέλικτη δημιουργική παραγωγή.
Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το 1971 με το «Angels Hard as They Come» ήταν σε παραγωγή του Ρότζερ Κορμάν, και στη συνέχεια γνώρισε την εμπορική επιτυχία και την κριτική αποδοχή με τα «Melvin and Howard» (1980), «Swing Shift» (1984) και «Something Wild».
Το 1991 με τη «Σιωπή των Αμνών» έκανε παγκόσμια αίσθηση διασκευάζοντας το ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Χάρις. Το μεγαλείο της αμφισημίας κινηματογραφείται ανατριχιαστικά και με κλινική ακρίβεια από τον Ντέμι, σε μία ταινία ορόσημο που κατάφερε να είναι η μόνη του είδους βραβευμένη με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Ο Ντέμι κινηματογράφησε τη συναρπαστική ερωτοαπόκριση του πρωταγωνιστικού ζεύγους σαν ένα εμπνευσμένο mindfuck υποσυνείδητης καταστολής και κρυφής ερωτικής διάθεσης. Όσο ο Μπάφαλο Μπιλ απενδύει δερματικά τα θύματά του, τόσο η Κλαρίς και ο Χάνιμπαλ αποκαλύπτουν διαστρωματικά τις μύχιες σκέψεις τους χωρίς σωματική επαφή, αλλά με πνευματική συμμετρία.
Στη συνέχεια με το «Φιλαδέλφεια», χάρισε στον Τομ Χανκς το 1993 έναν από τους καλύτερους ρόλους του και το Όσκαρ Α' Αντρικού ρόλου. Τότε είχε δηλώσει στο Περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ (τεύχος 45) «Θα ήθελα το 2013 να βλέπουν το Φιλαδέλφεια και να λένε: "Μα, το πιστεύεις πως είχαν τέτοιου είδους προβλήματα;"». Το 1998 διασκεύασε ευρηματικά την αισθαντική «Αγαπημένη» της Τόνι Μόρισον.
Πολιτικά και κοινωνικά παρόν, το 2002 ανέλαβε το αντικατασκοπευτικό «The Truth About Charlie», ενώ το 2004 σκηνοθέτησε το ριμέικ του «Ανθρώπου από τη Μαντζουρία». Σε συνέντευξή του στον Λουκά Κατσίκα είχε σταθεί προφητικός λέγοντας «Ζούμε σε μία εποχή όπου κάθε κινηματογραφική μυθοπλασία ωχριά σε σύγκριση με την πραγματικότητα γύρω μας. Γιατί πόση ισχύ μπορεί να έχει το οποιοδήποτε σενάριο πολιτικής συνωνμοσίας όταν τα όσα διαβάζεις καθημερινά στις εφημερίδες ξεπερνούν κάθε φαντασία; Πόσο πιο νοσηρούς χαρακτήρες από τον Τσέινι, τον Μπους και τους ομοίους τους μπορείς να επινοήσεις στο σινεμά; Ο αληθινός τρόμος βρίσκεται τελικά εκεί έξω.»
Πρόσφατα σκηνοθέτησε την κωμωδία «Η Ρίκι και το Ροκ» με τη Μέριλ Στρίπ (2015) και το ντοκιμαντέρ «Justin Timberlake + The Tennessee Kids», ενώ τελευταία είχε δουλέψει και για τη μικρή οθόνη, αναλαμβάνοντας επεισόδια του «The Killing» και «The New Yorker Presents».
