Έγινε παγκοσμίως γνωστή το 1995 με την "Ιστορία των Παιχνιδιών" και από την αρχή έδειξε τα δόντια της, τόσο με την αισθητική που έφερνε στον κόσμο των animations, όσο και με τα μεγάλα budgets που αντίστοιχα έφερνε υπέρογκα ποσά στα ταμεία.
Ο λόγος για την Πιξάρ, ένας κολοσσός μεγάλου και μικρού μήκους ταινιών, που ορίζει το animation την τελευταία 20ετία, με Όσκαρ, χρήματα και αναγνώριση.
Η δεκαετία 2001-2010 ήταν και εκείνη που τους καθιέρωσε, καθώς το σερί των "Μπαμπούλας", "Ψάχνοντας το Νέμο", "Οι Απίθανοι", "Ραταταουής", "Wall-e", "Ψηλά στον Ουρανό" τους έδωσε την ευκαιρία να καυχιούνται πως ξέρουν πως να παίζουν -με τον καλύτερο τρόπο- με τα συναισθήματα του θεατή.
Το τρέιλερ του "Ψάχνοντας τη Ντόρυ"
Αυτό όμως που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια, είναι μια μεταστροφή στα παλιά, που όσο καλή κι αν είναι (βλ. το τρίτο μέρος του "Toy Story") σκοπό έχουν μονάχα το οικονομικό κέρδος και δεν πετυχαίνουν το αισθητικά καλλιτεχνικό κομμάτι της πρώτης ταινίας (βλ. "Αυτοκίνητα", "Μπαμπούλες Πανεπιστημίου", "Ψάχνοντας τη Ντόρυ").
Κάπως έτσι, σκέφτηκαν τα "μεγάλα κεφάλια" εκεί στη Ντίνσει και αποφάσισαν πλέον να ασχοληθούν με πρωτότυπες ιδέες (βλ. "Coco" εμπνευσμένο από τη γιορτή της μέρας των Νεκρών), αφήνοντας στην άκρη τα sequels. Πόσο όμως μπορεί κάτι τέτοιο να συμβεί, όταν τα επόμενα άμεσα projects αφορούν συνέχειες (βλ. "Αυτοκίνητα 3", "Toy Story 4", "Oι Απίθανοι 2").
Ίδωμεν.
