Έχει όρια η διαστροφή; Κι αν όχι οι θεατές τι φταίνε; Κάπως έτσι σκέφτηκαν οι άνθρωποι του εθνικού συμβουλίου κινηματογράφου στη Βρετανία, που αξιολογεί τις ταινίες βάσει «καταλληλότητας» και αποφάσισε να απαγορεύσει τη συνέχεια του «Human Centipede», μιας ταινίας που έκανε το γύρο των τρομο-φεστιβάλ του κόσμου εκτός από την προβολή της και στις περσινές Κάννες, αν και θα μπορούσε κάλλιστα να είναι θέμα ιατρικών συνεδρίων. Κι αν όχι για τη αηδιαστικά διεστραμμένη φυσιογνωμία του Ντίτερ Λέιζερ, που υποδύθηκε τον χειρουργό, ο οποίος κάνει πράξη την αρρωστημένη φαντασίωση μιας ζωής -την "ανθρώπινη σαρανταποδαρούσα"-, σίγουρα για το σκοτάδι του μυαλού του ολλανδού Τομ Σιξ που εμπνεύστηκε μια ιστορία τρόμου χωρίς προηγούμενο.
Πρωταγωνίστριές του ήταν οι Άσλεϊ Ουίλιαμς και η Άσλιμ Γιένι, ως ξέγνοιαστες αμερικανίδες τουρίστριες στη Γερμανία, που έχουν την ατυχία να μείνουν από λάστιχο κοντά στην απομονωμένη βίλα ενός ψυχάκια γιατρού, ειδικευμένου στο διαχωρισμό των σιαμαίων, αλλά με όνειρο (ή μάλλον εφιάλτη) ζωής την αντίθετη επέμβαση: τη σύνδεση ανθρώπων μέσω του γαστρικού τους συστήματος (για συνδυάστε το με τη φωτογραφία) και τη δημιουργία ενός ανεπανάληπτου τέρατος από ανθρώπους ραμμένους μεταξύ τους σα γιγάντιο σκουλήκι. Ο πρώτος τρώει, ο τελευταίος αποβάλλει. Οι τουρίστριες από το πουθενά βρίσκονται ναρκωμένες και δεμένες σε ένα υγρό υπόγειο, μαζί με έναν Γιαπωνέζο, επίσης λεία του ψυχοπαθούς επιστήμονα που θα αποτελέσει το τρίτο θύμα του ανατριχιαστικού πειράματος.
Η αηδία άφησε άφωνους όσους θεατές δεν εγκατέλειψαν τις (περιορισμένες) αίθουσες, αλλά τα Screamfest, Fantastic Fest και οι λοιπές τρομο-διοργανώσεις εκτίμησαν περισσότερο την ακρότητα του Ολλανδού, που αποφάσισε να τους ανταμείψει σχεδιάζοντας μετά τη “First Sequence” και μια δεύτερη ταινία με κεντρικό άξονα την ίδια βδελυρή ιδέα. Τι κι αν κάποιοι κριτικοί αρνήθηκαν να το βαθμολογήσουν. Άλλοι το κατέταξαν ως ακραία μεν, αυθεντική όμως ταινία τρόμου χαμηλού προϋπολογισμού και οι αντιπαραθέσεις συνέκλιναν σε ένα μέσο όρο.
Κι αν δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια για κάτι χειρότερο, ο Σιξ κατάφερε να το επινοήσει: η πρώτη ταινία εστιάζει στην εμμονή του Γερμανού να φτάσει σε μια σπουδαία μέσα στη νοσηρή του φαντασία ιατρική ανακάλυψη. Η δεύτερη («Full Sequence») φέρνει στο επίκεντρο ένα νέο πρωταγωνιστή – «αρρωστάκι» που ενθουσιάζεται με το πρώτο φιλμ και αρχίζει να σκέφτεται πώς θα μπορούσε να κάνει πράξη τα όσα δείχνει η ταινία, καθώς οι εμετικοί βασανισμοί στους οποίους υποβάλλονται τα ανθρώπινα κομμάτια της τερατώδους σύνθεσης τον ερεθίζουν σεξουαλικά. Σε αυτήν τη δεύτερη ταινία παρουσιάζεται μάλιστα η εμπειρία από την πλευρά των θυμάτων.
Σε επιστολή του το αρμόδιο συμβούλιο για την αξιολόγηση των ταινιών στη Βρετανία, αναφέρει αηδιαστικές λεπτομέρειες για σκηνές της ταινίας – τόσο πολλές που να μην μπορεί να προβληθεί ούτε σε light εκδοχή – αλλά και για το όλο concept που χαρακτηρίζεται επικίνδυνο.
Ο σκηνοθέτης από την πλευρά του απαντά σαρκαστικά, ευχαριστώντας τη σχετική επιτροπή όχι μόνο για το κόψιμο της «Full Sequence» του φιλμ, αλλά και για τα spoilers που διέρρευσαν, επιμένοντας ότι έχει δημιουργήσει μια «γαμάτη ταινία τρόμου που ο θεατής θα έπρεπε να μπορεί να επιλέγει μόνος του αν θέλει να τη δει ή όχι».
Η λογοκρισία δεν κάνει ποτέ κανέναν υπερήφανο. Όχι όμως ότι κι ένα τέτοιο δυσώδες σοκ μπορεί κανείς να το δει απλά ως ένα ακόμα δημιούργημα. Τέτοιες συζητήσεις πάντα διχάζουν και όπως είναι γνωστό, αρνητική διαφήμιση δεν υπάρχει.
Α.Ν
