Πρόγραμμα ταινιών

Στο πρόγραμμα του VideoDance2007 περιλαμβάνονται 108 ταινίες από όλο τον κόσμο (450 συνολικά ταινίες υποβλήθηκαν στο φεστιβάλ). Οι ταινίες θα προβληθούν σε θεματικά προγράμματα:

– Τέλος εποχής: Η πραγματικότητα αναπόδραστη. Παρέχοντας το κεντρικό θέμα του φετινού φεστιβάλ, η ενότητα αυτή συμπεριλαμβάνει ταινίες που αφορούν στα πολιτικά αδιέξοδα της σύγχρονης πραγματικότητας, όπως το Our brief eternity της Καναδικής ομάδας The Holy Body Tatoo, που εκφράζει μέσα από τη δυναμική του σώματος την αίσθηση εγκλωβισμού του σύγχρονου ανθρώπου. Με απανωτές γροθιές στο στομάχι κάνει μια κριτική στις βεβαιότητες του δυτικού πολιτισμού, που αποδεικνύονται απλώς ψευδαισθήσεις.

– Σημάδι σε λευκή επιφάνεια: Αποτελείται από ταινίες νέων δημιουργών που διακρίνονται για το ιδιαίτερο κινηματογραφικό βλέμμα τους. Σ’ αυτές, τόσο η σκηνοθεσία, όσο και η χορογραφία αποτυπώνουν τα χαρακτηριστικά της έκφρασης μιας γενιάς καλλιτεχνών που μόλις κάνει την εμφάνισή της. Ανάμεσά τους, η ταινία If ever so temporary του Βέλγου Frederik Jan Depickere, τη ρωσική ταινία 10 αναπνοές, την Aliss22 από το Βέλγιο, την Insyn της Klara Elenius από τη Δανία και την Ισραηλινο-Ολλανδική συμπαραγωγή Give me a break της Noa Shadur.

– Επέκεινα. Δύο σημαντικοί δημιουργοί καταπιάνονται με το ερώτημα για το «μετά». Το Here-after, η νέα 60λεπτη ταινία του Βέλγου Wim Vandekeybus δίνει μια χορταστική κινηματογραφική εκδοχή της παράστασης Puur. Στη μετα-καταστροφική κοινότητα όπου οι άνθρωποι βασανίζουν ο ένας τον άλλο με το βάρος των αναμνήσεων δεσπόζει η φιγούρα της Ελληνίδας χορεύτριας Λίντας Καπετανέα στο ρόλο της γυναίκας-συμβόλου της μητρότητας. Στο Histόria: Ο Karsten Liske, μέλος της ομάδας της Sasha Waltz από το Βερολίνο οδηγεί τους εκπληκτικούς χορευτές σε ένα χωριό της Πορτογαλίας για να αφηγηθούν το χρονικό της απώλειας μιας νέας γυναίκας.

– Διάλογοι 1: Δημιουργία. Στους Διαλόγους, φέτος, αντιπαραβάλλεται από τη μία, η αυστηρή δομή μιας χορογραφίας του William Forsythe και η λεπτεπίλεπτης σκηνοθεσία της από τον Βέλγο Thierry De Mey, και, από την άλλη, η ελεύθερη γραφή μιας κάμερας στο χέρι από τον Alain Platel και η δραματουργική επεξεργασία των παραστάσεών του βασισμένη στην ενσωμάτωση των βιωμάτων των συνεργατών του, που πολλές φορές δεν έχουν καν παιδεία χορευτή.. Δύο διαφορετικοί τρόποι δουλειάς, δύο κορυφαίοι χορογράφοι του καιρού μας.

Η χορογραφία One flat thing reproduced του William Forsythe για 14 χορευτές και 20 τραπέζια πρωτοπαρουσιάστηκε στη Φραγκφούρτη το 2002. Στην κινηματογραφική της εκδοχή η σκηνοθεσία του Thierry De Mey αποκαλύπτει τις χορογραφικές αρχές του Forsythe, αλλά και τα βλέμματα που ανταλλάσσουν οι χορευτές. Το δίωρο ντοκιμαντέρ Les Ballets de ci de là σκηνοθετήθηκε από τον ίδιο τον Alain Platel, ιδρυτή της κολεκτίβας Les Ballets C. de la B., η οποία έχει καθορίσει τα δρώμενα του σύγχρονου χορού στο Βέλγιο. Ο Platel ακολουθεί τους συνεργάτες του στις ?μακρινές- χώρες καταγωγής τους, αλλά και στις προσωπικές τους στιγμές στο Βέλγιο, και αποκαλύπτει τους κόσμους τους.

– Διάλογοι 2: Τελετουργία. O σερβικής καταγωγής Ούγγρος Joseph Nadj, από τις μορφές που καθόρισαν το σύγχρονο χορό στη Γαλλία, ξεδιπλώνει τελετουργικά το εικαστικό του αυτο-πορτρέτο πάνω σε μια τεράστια μάζα από πηλό μαζί με τον εικαστικό Miquel Barcelό στην ταινία Paso Doble, και ανοίγει διάλογο σχετικά με την τελετουργία με έναν Κροάτη λατόμο που σκαλίζει το βουνό με την αξίνα του και χορεύει πάνω στις πέτρες (Ο λατόμος, του Branko Istvancic).

– Tempus Fugit: Χορογραφία του νεαρού χορογράφου Sidi Larbi Cherkaoui που μέσα σε λίγα χρόνια κατέκτησε την Ευρώπη με τις ανατρεπτικές, πολιτικές και χιουμοριστικές παραστάσεις του. Η ταινία στοχάζεται πάνω στην εικόνα της γυναίκας ως σεξουαλικό σύμβολο, που δεν είναι παρά η άλλη όψη του νομίσματος της καταπιεσμένης και φιμωμένης γυναίκας σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο.

– Νέες ανεξάρτητες πειραματικές ταινίες: Πολλές εκπλήξεις από τα Βαλκάνια, αλλά και από άλλες χώρες, όπως η Μαλαισία, η Κροατία, η Ρωσία και η Βραζιλία. Επίσης, πραγματοποιείται και πρόγραμμα για την εφηβεία, μέσα από τα μάτια εφήβων, ενηλίκων, αλλά και… αιώνιων εφήβων.

– Flicker: Το εφέ του τρεμοσβησίματος των παλιών μηχανών προβολής και η μετεξέλιξή του σε παιχνίδι ρυθμού μέσα από το καταιγιστικό μοντάζ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η πρώτη 25λεπτη ταινία Se fondre του Βέλγου Antonin De Bemels (σε προηγούμενα VideoDance έχουν παιχτεί μικρότερες ταινίες του), που έχει βραβευτεί πολλές φορές σε διεθνή φεστιβάλ.

– Ξανά από την αρχή και Το είδα στην TV!: Δουλειά νέων δημιουργών, η οποία διακρίνεται από το ιδιαίτερο χιούμορ τους. Πολλές ταινίες σατιρίζουν κυρίως θέματα που έχουν στιγματίσει την αισθητική του δυτικού ανθρώπου, όπως τα reality τηλεπαιχνίδια και οι διαφημίσεις. Ανάμεσά τους, το Dance Royale ταινία του Γιώργου Βαβυλουσάκη, το El fandalio de Narciso της ισπανίδας Marina Hernaez, μια σάτιρα της τηλεορασομανίας και το reality τηλεπαιχνίδι Sport: sweat sponge της Kathleen Hahn.

– Μονόλογοι: Δύο σημαντικές καλλιτέχνιδες δίνουν το στίγμα τους μέσα από δύο ντοκιμαντέρ. Στο Lucinda Childs, η μεγάλη κυρία του Αμερικανικού μινιμαλιστικού χορού αφηγείται το πώς εξελίχθηκε ως καλλιτέχνης και πώς συνέθεσε τις χορογραφίες που την έκαναν διάσημη. Μέλος της Judson Church, μαθήτρια του Cunningham, μούσα του Bob Wilson και του Philip Glasss, ένας αξέχαστος Αινστάιν στο περίφημο Einstein on the beach και μια από τις μεγαλύτερες δασκάλες του σύγχρονου χορού σε Ευρώπη και Αμερική, η ευγενική Lucinda Childs μεταδίδει την ασίγαστη δίψα της για χορό. Το Josephine Baker: A black diva in a white man’s world που εστιάζει στην πολιτική δράση της μεγάλης σταρ του χορού και του τραγουδιού (της Annette von Wangenheim).

– Και όπως πάντα: Mixer, με νέους και πολλά υποσχόμενους δημιουργούς, Best of VideoDance! την τελευταία μέρα και, βέβαια, οι Ελληνικές ταινίες χορού με παρουσίες από Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κύπρο.