Μια ομάδα αμερικάνων τουριστών και ο ατζαμής κύριος Ιλό περιφέρονται στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια ενός εικοσιτετραώρου, σκορπώντας γύρω τους το χάος. Παραδόξως, οι επισκέπτες παραλείπουν την επίσκεψη στα διάσημα πολιτιστικά μνημεία της “πόλης του φωτός” και περνούν το χρόνο τους σε εκθέσεις με εισαγόμενα προϊόντα τελευταίας… τεχνολογίας (που θυμίζουν το δικό μας τηλεμάρκετινγκ), στο ξενοδοχείο τους και σε ένα εστιατόριο της μόδας που βρίσκεται σε ανακαίνιση, το οποίοι θα καταφέρουν να μετατρέψουν σε… ερείπιο μέσα σε λίγες μόνο ώρες.
Η ξεκαρδιστική κωμωδία του Ζακ Τατί κάνει ένα επίκαιρο, ακόμα και σήμερα, σχόλιο για τον παραλογισμό και την… αρχιτεκτονική εντροπία των σύγχρονων μεγαλουπόλεων, όσο και για την ομοιομορφία που φέρνει η κουλτούρα της παγκοσμιοποίησης. Για να πετύχει το αισθητικό αποτέλεσμα που επιδίωκε, ο Τατί έστησε από την αρχή μια ολόκληρη κινηματογραφική πόλη έξω από το Παρίσι, ξοδεύοντας ένα τεράστιο για την εποχή ποσό που δικαίωσε μεν το όραμά του, αλλά τον οδήγησε στα πρόθυρα της οικονομικής καταστροφής.
Το Playtime εκτυλίσσεται με μεγάλα σε διάρκεια πλάνα, σχεδόν χωρίς καθόλου διαλόγους, αλλά με εκπληκτικά οπτικά και ηχητικά γκαγκ που ανάγουν σε πρωταγωνιστή τη λεπτομέρεια του κάδρου και την παρατηρητικότητα του θεατή.
Η κόπια του 1967 κυκλοφορεί σε επανέκδοση, αναπαλαιωμένη και για πρώτη φορά στην αρχική της διάρκεια των 137 λεπτών. Μην τη χάσετε!
