Οι αφηγήσεις επτά ανθρώπων που είτε κρατήθηκαν είτε εργάστηκαν στις φυλακές Τρικάλων, από τα μεταπολεμικά χρόνια μέχρι το κλείσιμό τους το 2006, παραλληλίζονται στο ντοκιμαντέρ του γηγενούς Δημήτρη Κουτσιμπασάκου («Ο Μανάβης») τόσο δημιουργικά ώστε ο μικρόκοσμος τούτων των προσώπων ξανοίγεται λεπτό με το λεπτό σε έναν μακρόκοσμο που πιάνει και κοινωνία, και πολιτική, και εθνογραφία, και Ιστορία.
Ωστόσο, ένας ξέρει την ιστορία όλη, με «ι» κεφαλαίο ή πεζό, απ’ έξω κι ανακατωτά: το ίδιο το κτίριο, που παρατηρεί και καταγράφει τις δοκιμασίες όσων το κατοίκησαν από τα οθωμανικά χρόνια μέχρι τις μέρες αυτές που ετοιμάζεται να λειτουργήσει ως μουσείο Τσιτσάνη. Είναι ο «σιωπηλός μάρτυρας» του τίτλου, ο πραγματικός πρωταγωνιστής, τους τοίχους του οποίου ο σκηνοθέτης αφουγκράζεται με ανιμιστική θαρρείς πίστη. Από τα πιο στιβαρά ελληνικά φιλμ τεκμηρίωσης της χρονιάς που πέρασε.
