• ΝΕΑ
  • ΤΑΙΝΙΕΣ
  • ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
  • ΠΡΟΣΕΧΩΣ
  • ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
  • ATHENS OPEN AIR
  • ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ

  • AIFF 2026
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
  • ΑΤΖΕΝΤΑ
NEWSLETTER
Οι Νύχτες μας πλησιάζουν! Όλα τα νέα του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας εδώ

Cover me

18 Απρ 2007 | Νέα | 0 comments

Το 1996, μια πρωτοβουλία του καλού γαλλικού μουσικού περιοδικού «Les Ιnrockuptibles» είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός από τους πιο συμπαγείς και ουσιαστικούς φόρους τιμής στους Smiths. Γιορτάζοντας τα δέκα χρόνια της κυκλοφορίας του θρυλικού άλμπουμ «Τhe Queen Is Dead», συγκέντρωσε δέκα από τα πιο καυτά βρετανικά σχήματα της δεκαετίας του 90 για να ερμηνεύσουν από ένα κομμάτι εκείνου του δίσκου
Συντάκτης: Cinemagazine Team
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Το 1996, μια πρωτοβουλία του καλού γαλλικού μουσικού περιοδικού «Les Ιnrockuptibles» είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός από τους πιο συμπαγείς και ουσιαστικούς φόρους τιμής στους Smiths. Γιορτάζοντας τα δέκα χρόνια της κυκλοφορίας του θρυλικού άλμπουμ «Τhe Queen Is Dead», συγκέντρωσε δέκα από τα πιο καυτά βρετανικά σχήματα της δεκαετίας του 90 για να ερμηνεύσουν από ένα κομμάτι εκείνου του δίσκου. Η ευφυέστερη όμως κίνηση των ιθυνόντων δεν ήταν ότι «έβγαλαν» από τους Placebo, τους Divine Comedy, τους Supergrass, τους Boo Radleys κ.λπ. τους καλύτερους εαυτούς τους στις διασκευές των κομματιών του «Queen Is Dead». Ηταν η επιλογή τους να ντύσουν εικαστικά το άλμπουμ με τον κινηματογραφικό ήρωα Μπίλι Κάσπερ, τον καταπιεσμένο Σκοτσέζο πιτσιρικά που έπλασε στο βιβλίο του ο Μπάρι Χάινς και ζωντάνεψε στο πανί ο Κεν Λόουτς το 1969 στην ταινία «Κes», η οποία κέρδισε πέντε υποψηφιότητες για τα βραβεία BAFTA. Ο νεαρός Ντέιβιντ Μπράντλεϊ πήρε το βραβείο του πιο υποσχόμενου πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού και έγινε σύμβολο αθωότητας, πείσματος και ψυχής στις αρχές της δεκαετίας του 70. Ο Μόρισεϊ κατά κάποιον τρόπο πήρε αμπάριζα από τον Μπράντλεϊ και μια ντουζίνα χρόνια αργότερα, αντικατέστησε το γεράκι με τις γλαδιόλες για να εκπροσωπήσει τη «γενιά της θλιμμένης κρεβατοκάμαρας». Ο Κες και ο Μοζ στην ουσία είναι η ίδια ψυχή μοιρασμένη στα δύο με το ίδιο κοινό, απέναντι.


Τα 5 καλύτερα τραγούδια για κινηματογραφικές ντίβες


Grace Kelly του Μίκα


(2007, Island από το άλμπουμ «Life In Α Cartoon Μotion»)


Ο νεαρός Λιβανέζος έβαλε στον χάρτη τον post-metrosexual άντρα και στην κορυφή των τσαρτ μια έξυπνη, γκέι αναφορά σε πρότυπα που τον βγάζουν από την ντουλάπα… πριν καν μπει!


Βette Davis Eyes της Κιμ Καρνς


(1981, ΕΜΙ America από το άλμπουμ «Μistaken Ιdentity»)


Το αθάνατο κομμάτι που εδραίωσε στις αρχές της δεκαετίας του 80 την Κιμ Καρνς ως ποπ ντίβα, βγάζοντάς την από τις στενωπούς της κάντρι.


Εdie (Ciao Baby) των Cult


(1989, Beggars Banquet από το άλμπουμ «Sonic Τemple»)


Ο Ιαν Ασμπαρι τραγουδάει σαν να είναι η τελευταία μέρα του στη γη μια ωδή στον «άγγελο με τα σπασμένα φτερά», με περισσότερο δράμα από όσο άντεξε ποτέ να στεγάσει το Factory του Αντι Γουόρχολ.


Julie Christie του Στίβεν «Τεν Τεν» Ντάφι


(1986, Ten από το άλμπουμ «Βecause We Love Υou»)


Νεαρός απορρίφθηκε στην οντισιόν για να γίνει μέλος των Duran Duran και ακολούθησε μοναχική πορεία στην αγγλική ποπ σκηνή, ενώ εδώ υποκλίνεται σε ένα σύμβολο αισθησιασμού.


Dennis Law & Ali McGraw των The Men They Couldnt Hang


(1996, Demon από το άλμπουμ «Νever Born To Follow»)


Παρότι μοιράζεται τον τίτλο με τον ποδοσφαιριστή της Μάντσεστερ Ντένις Λο, η Αλι ΜακΓκρο έχει την τιμητική της σε αυτό το κομμάτι τού πάντα τίμιου γκρουπ.


Τα 5 ΧΕΙΡΟτερα τραγούδια για κινηματογραφικές ντίβες


Joan Crawford των Blue Oyster Cult


(1981, Columbia από το άλμπουμ «Fire Of An Unknown Οrigin»)


Πληθωρικό ροκ από τους πιο πολιτισμένους εκπρόσωπους του σκληρού αμερικανικού ήχου, «ανασταίνει», στους στίχους του, την ντίβα από τον τάφο της. Δεν ήταν ανάγκη, πραγματικά.


Something For Sofia Loren των King Of Luxemburg


(1987, El από το άλμπουμ «Royal Βastar»)


Ο Σάιμον Φίσερ Τέρνερ, ελεγειακός μελωδός της εστέτ εταιρείας El, θυμάται τη χάρη της Λόρεν με έναν τρόπο που ακούγεται μάλλον παρωχημένος είκοσι χρόνια μετά.


Audrey Hepburn Complex των Pizzicato 5


(1998, Teichiku από το άλμπουμ «Ρizzicatomania»)


Η Μαμίκο Σασάκι, που τραγουδάει στους Γιαπωνέζους λάτρεις της vintage pop Pizzicato 5, είναι η πρώτη από όλες τις πιθανές πάσχουσες με το σύμπλεγμα της κομψής μούσας του Ζιβανσί. Εδώ το σύμπλεγμα χτυπάει κόκκινο.


Ιngrid Bergman των Billy Bragg & Wilco


(1995, Elektra από το άλμπουμ «Μermaid Αvenue»)


Ο Γούντι Γκάθρι έγραψε τα λόγια το 1950 και ο Μπραγκ έβαλε την ακουστική κιθάρα. Χμ… Μία τόσο σπουδαία ηθοποιός θα άξιζε έναν -αν μη τι άλλο- πλουσιότερο φόρο τιμής από ένα παρορμητικό φολκ ποιηματάκι.


Βetty Grable του Νιλ Σεντάκα


(1998, Varese Sarabande από το άλμπουμ «Ηungry Υears»)


Στην επανέκδοση του δίσκου του από το 1975, ο Σεντάκα πρόσθεσε τέσσερα επιπλέον τραγούδια, ένα από τα οποία είναι και αυτή η πλαδαρή μελό αναφορά στη σταρ με τα ασφαλισμένα για δύο εκατομμύρια δολάρια πόδια της.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ