Από τον Μανώλη Κρανάκη
Είναι μία εικόνα που δεν μπορείς να ξεχάσεις ποτέ. Ουρές θεατών – άλλοι περιμένουν να μπουν, άλλοι βγαίνουν από κάποια προβολή και οι περισσότεροι μιλούν μεταξύ τους στα γαλλικά. Είσαι σίγουρος πως βρίσκεσαι στο σωστό σημείο και ότι πέρασαν ήδη οκτώ ολόκληρα χρόνια από τότε που το Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας σκέφτηκε να ξεκινήσει ένα φεστιβάλ γαλλόφωνου κινηματογράφου.
Και πως πέρασαν και πάλι δέκα ημέρες προβολών, πάρτι, συναντήσεων και υποτιτλισμένων (στα ελληνικά) προβολών, αφήνοντάς σε να νιώθεις μια ηδονική κόπωση – κάπως σαν να έχεις πάρει μέρος στον περίφημο γύρο της Γαλλίας… χωρίς ποδήλατο.
Και θες να αναφέρεις «στα γρήγορα» το βραβείο της επιτροπής των νέων που δόθηκε στο ήδη βραβευμένο με Σεζάρ β αντρικού ρόλου και πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού «Je Vais Bien, Ne Τ En Fais Ρas» του Φιλίπ Λιορέτ. Και να μην ξεχάσεις το βραβείο κοινού, που έκλινε σαφώς προς ρομαντική κομεντί, χαρίζοντας ψήφους στη συνάντηση του Αλέν Σαμπά και της Σαρλότ Γκενσμπούρ στο «Ρrete Moi Ta Μain», πριν αρχίσεις να μοιράζεις ειδικές μνείες και βραβεία στις εικόνες του φεστιβάλ που ξεχώρισαν.
Βραβείο Σκηνοθεσίας: Στον Γκιγιόμ Κανέ – ακολουθώντας και το παράδειγμα των Σεζάρ – για το «Νe Le Dis Α Ρersonne»: εκτός του ότι σε κρατάει στην άκρη της καρέκλας σου, χτυπάει άνετα αμερικάνικο ριμέικ και αυτοανακηρύσσεται θρίλερ της χρονιάς.
Βραβείο Ερμηνείας: Στη Μαριόν Κοτιγιάρ, που με την ερμηνεία της ως Εντίθ Πιάφ στο «Ζωή Σαν Τριαντάφυλλο» του Ολιβιέ Νταάν στην πρεμιέρα «ευλόγησε» και τις δέκα ημέρες του φεστιβάλ.
Βραβείο πιο – γαλλική – ταινία – δεν – γίνεται: Ομόφωνα στη θριαμβεύτρια των φετινών Σεζάρ «Λαίδη Τσάτερλι» της Πασκάλ Φεράν, που στα 168 λεπτά της πρόλαβε να συναγωνιστεί ακόμη και τον ίδιο τον Ντ. Χ. Λόρενς, σε αφήγημα του οποίου βασίστηκε.
Βραβείο διάσημης κόρης σκηνοθέτη: Στη Ζιλί Γαβρά, κόρη του Κώστα Γαβρά, που με το «La Faute Α Fidel» μοίρασε πολιτικές και διαπροσωπικές σχέσεις, όλες συμπυκνωμένες στο πρόσωπο της υπέροχης ανήλικης πρωταγωνίστριάς της Νίνα Κερβέλ.
Βραβείο «αμερικανικής» κομεντί: Στο «Les Αmbitieux» της Κατρίν Κορσινί, για την ευφυή τροπή μίας εξουσιαστικής σχέσης σε έναν έρωτα άνευ όρων. Με ένα πρωτότυπο σενάριο που θα ήθελε πολύ να είχε διαβάσει πρώτη η Τζούλια Ρόμπερτς.
Βραβείο αφιερώματος: Στις μεταμεσονύκτιες προβολές οι οποίες διοργανώθηκαν μαζί με τις Νύχτες Πρεμιέρας και ειδικά στον HPG (Ερβ Πιερ Γκουστάβ, όπως είναι ολόκληρο το όνομα του), που ήρθε στην Αθήνα για την προβολή των δύο ταινιών του («Ηypergolique» και «Οn Ne Devrait Ρas») και προκάλεσε αίσθηση.
Βραβείο «θέλουμε και άλλες ταινίες»: Στον πάντοτε νεότερο Αλέν Ρενέ που με το «Προσωπικοί Φόβοι Σε Δημόσιους Χώρους» αποδεικνύει πως αν είσαι μία φορά μεγάλος σκηνοθέτης, είσαι για πάντα.
Βραβείο ενήλικου παιδιού: Φυσικά και δικαιωματικά στον Μισέλ Οσελό που με το «Αζούρ Και Ασμάρ» πρότεινε την εναλλακτική καρτούν λύση στη λαίλαπα του Χόλιγουντ: ένα μύθο τόσο διαχρονικό όσο ανεξίτηλα μένουν στη μνήμη και τα χρώματά του.
Δεν το πρόλαβες; Νοίκιασε το!
Μπορεί να προβλήθηκε σε κανονική προβολή στο φεστιβάλ, αλλά η πορεία του προς τα βιντεοκλάμπ ήταν ήδη προδιαγεγραμμένη και μη αναστρέψιμη. Ο λόγος για το «Ιndigenes» του Ρασίντ Μπουσαρέμπ, που κέρδισε το βραβείο αντρικής ερμηνείας (για το σύνολο των εξαίρετων πρωταγωνιστών του) στο περσινό φεστιβάλ των Καννών, το βραβείο Σεζάρ καλύτερου σεναρίου και ήταν υποψήφια για Οσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας με τη σημαία της Αλγερίας. Μπορείτε να το δείτε πια μόνο σε DVD (από την Audio Visual), με τον τίτλο «Πολεμιστές Σε Ξένο Μέτωπο» (στα αγγλικά ο τίτλος του είναι «Days Of Glory»). Θα μάθετε την ιστορία μίας ομάδας στρατιωτών από το Μαρόκο και την Αλγερία, που, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, κατατάχθηκαν στον γαλλικό στρατό για να γίνουν θύματα ενός αδικαιολόγητου ρατσισμού. Και συγκινητικό και αληθινό και ήδη σχεδόν κλασικό.
