Σε μια σύντομη και λιτή τελετή πριν λίγες μέρες, το γαλλικό κράτος τίμησε τον κινηματογραφιστή, δημοσιογράφο και γνώστη του σινεμά, Αλέξη Γρίβα, απονέμοντάς του τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής- τίτλο απόλυτα ταιριαστό για έναν άνθρωπο που έχει υπηρετήσει τόσα χρόνια, με βαθιά γνώση, αστείρευτο ενθουσιασμό και αφοσίωση το σινεμά, από όσες θέσεις και αν επέλεξε.
Η θητεία του στο σινεμά είναι εντυπωσιακή. Γεννημένος το Νοέμβριο το 1940, ο Αλέξης Γρίβας φοιτά στην σχολή Σταυράκου, στο πλάι του Παντελή Βούλγαρη, του Γιώργου Κατακουζηνού και του Νίκου Νικολαΐδη, ενώ ξεκίνησε να γράφει, στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή.
Το 1962 μετακομίζει στο Παρίσι αλλά το ελληνικό σινεμά είναι και εκεί, με τη μορφή του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, με τον οποίο είναι συγκάτοικοι στην φοιτητική εστία – τότε ξεκινά η φιλία τους, που θα κρατήσει για όλη τους τη ζωή. Στο Παρίσι σπουδάζει διεύθυνση φωτογραφίας στην περίφημη σχολή IDHEC (Ινστιτούτο Ανώτερων Κινηματογραφικών Σπουδών), η οποία σήμερα έχει μετονομαστεί σε La Fémis…
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, ιδρύει μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη, τον Γιάννη Μπακογιαννόπουλο και τον Παύλο Ζάννα, το περιοδικό «Ελληνικός Κινηματογράφος»
Τότε ξεκινά και η θητεία του ως σκάουτερ ταινιών, αρχικά ελληνικών και στη συνέχεια και μεξικανικών, για το Φεστιβάλ Καννών, συνεργασία που έχει δώσει σε πολλούς σκηνοθέτες την ευκαιρία να δείξουν τη δουλειά τους στο σημαντικότερο Φεστιβάλ κινηματογράφου. Το 1986, μάλιστα, ο Ζιλ Ζακόμπ, σημερινός Πρόεδρος του Φεστιβάλ Καννών, τότε Γενικός Διευθυντής, του απένειμε, δίχως τελετές και επισημότητες το πρώτο του μετάλλιο, αυτό του Ιππότη του Τάγματος Γραμμάτων και Τεχνών.
Το 1967, το Φεστιβάλ Καννών του δίνει την ευκαιρία να φύγει από την Ελλάδα, τότε ήδη στα χέρια των συνταγματαρχών, μεταφέροντας μάλιστα λαθραία μήνυμα του Μίκη Θεοδωράκη προς τους υποστηρικτές του στη Γαλλία, (τον Κώστα Γαβρά, τη Βερονίκ και τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ, και τον Ζαν Πολ Σαρτρ).
Η φιλία του με τον Μεξικανό σκηνοθέτη Πολ Λεντούκ, τον οποίο γνώρισε στη σχολή, τον φέρνει στο Μεξικό (όπου κινηματογραφεί, με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968, την αναταραχή στους δρόμους), το σινεμά του οποίου αναζωογόνησε, μαζί με τον Λεντούκ και τον Αρτούρο Ριπστάιν, συστήνοντας την νοοτροπία της Νουβέλ Βαγκ.
Εργάστηκε ως διευθυντής φωτογραφίας, δημοσιογράφος και καμεραμάν στην επίσημη ομάδα του Προέδρου του Μεξικό, Λουίς Ετσεβαρία, ο οποίος του απένειμε την μεξικανική υπηκοότητα.
Ένα από τα σημαντικότερα ταξίδια του (και είναι πολλά τα ταξίδια του, σε όλον τον κόσμο) ήταν αυτό στη Χιλή τον Σεπτέμβριο του 1973, όταν ο στρατηγός Πινοσέτ ανέτρεψε και δολοφόνησε τον νόμιμο Πρόεδρο της χώρας Σαλβαντόρ Αλιέντε.
Η ταινία «Contre la Raison et par la Force» τον φέρνει μέσα στα στάδια, τις διαδηλώσεις και τα νεκροτομεία, αλλά και μέχρι τον ίδιο τον Πινοσέτ, ο οποίος του παραχωρεί συνέντευξη. Η ταινία αργότερα χρησιμοποιήθηκε από την οικογένεια Αλιέντε στην δίωξη ενάντια στον Πινοσέτ.
Το 1978, επιστρέφει στην Ελλάδα. Δουλεύει ως διευθυντής φωτογραφίας, γράφει σε μεξικανικά και βρετανικά έντυπα, είναι μόνιμος ανταποκριτής του Screen International, ενώ συνεργάζεται ως σύμβουλος προγράμματος για τα Φεστιβάλ των Καννών και του Βερολίνου.
Σημαντική ήταν επίσης η συμβολή του στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπου αργάστηκε επί σειρά ετών τόσο στον προγραμματισμό των ταινιών όσο και στο γραφείο του ξένου τύπου.
Τα τελευταία χρόνια είναι ο επίσημος εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Eurimages και συμμετείχε ενεργά στην πρόσφατη συμφωνία συμπαραγωγών Ελλάδας-Γαλλίας.
Η Πάολα Ρόσκαμ-Σταράκη στο Τάγμα της Αξίας
Στην ίδια βραδιά, τιμήθηκε και η Πάολα Ρόσκαμ Σταράκη με τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος της Αξίας, η οποία επίσης υπηρετεί εδώ και χρόνια στον χώρο του πολιτισμού και του σινεμά.
Έχοντας σπουδές ιστορίας και αρχαιολογίας στο ενεργητικό της, καθώς και προϋπηρεσία με την Μελίνα Μερκούρη στο Υπουργείο Πολιτισμού, η Ρόσκαμ Σταράκης συμμετείχε σημαντικά στην δημιουργία του Ευρωπαϊκού Χάρτη για τον οπτικοακουστικό τομέα, που δίνει έμφαση στην ελεύθερη διακίνηση των έργων και την πολιτιστική πολυφωνία, και υπογράφηκε στους Δελφούς το 1988.
Το 1985 ξεκινά τη συνεργασία της με τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο για τις γαλλικές εκδοχές των σεναρίων του, ενώ σύντομα είναι εκείνη που αναλαμβάνει την μετάφραση διαλόγων και υποτίτλων των ελληνικών ταινιών στα γαλλικά, για την κυκλοφορία τους στη Γαλλία. Στο πλαίσιο των ελληνο-γαλλικών σχέσεων, ταξιδεύει στα φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Δράμας, και συνοδεύει στη Ροσέλ τον Παντελή Βούλγαρη, τον Νίκο Παναγιωτόπουλο και τον Νίκο Παπατάκη.
Το 1989, αφιερώνεται στις μικρού μήκους ταινίες στο πλαίσιο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, και ταξιδεύει με τις ελληνικές παραγωγές στα φεστιβάλ του εξωτερικού, ενώ συνεργάζεται με την Cinéfondation των Καννών και πολλά άλλα φεστιβάλ.
Παρόλο που έχει πια συνταξιοδοτηθεί, συνεχίζει να συμμετέχει ενεργά στην κινηματογραφική βιομηχανία, μεταφράζοντας, συμβουλεύοντας, και βοηθώντας τους κινηματογραφιστές.
