Από τα άπειρα παράγωγα της λέξης fuck, στις πρώτες ταινίες του Ταραντίνο, μέχρι τον εκπληκτικά βωμολόχο Τόνι Μοντάνα του Αλ Πατσίνο, στον «Σημαδεμένο» του Μπράιαν Ντε Πάλμα, κι από τα ξεκαρδιστικά… «βρωμόλογα» του «Μεγάλου Λεμπόφσκι» μέχρι το ευφάνταστο –και σχεδόν «μουσικό- υβρεολόγιο των σεναρίων του Ντέιβιντ Μάμετ, η βρισιά στο σινεμά, ανάλογα με τη χρήση που της γίνεται, έχει δώσει φοβερά αποτελέσματα, μπριόζου διαλόγου.
Εδώ, γίνεται μια αναδρομή που μας πάει πίσω στα 1929, όπου δυο χρόνια αφότου ξεκίνησε ο ομιλών κινηματογράφος, ακούγεται η πρώτη… «ενοχλητική» λέξη, ένα αθώο damn. Μια πενταετία μετά, το 1934, συστήνεται η επιτροπή λογοκρισίας, η περίφημη MPAA, που τιμωρεί με πρόστιμο (το οποίο σε σημερινά χρήματα θα ανερχόταν στις 85 χιλιάδες δολάρια), τη δεύτερη χρήση της επίμαχης λέξης, στο «Όσα Παίρνει ο Άνεμος», το 1939.
Ακολούθησαν, φυσικά, αλλαγές στους κανόνες, προκειμένου οι περιορισμοί, στην ρεαλιστική χρήση του λόγου, να μην είναι τόσο ασφυκτικοί. Μέσα στις επερχόμενες δεκαετίες, η ομιλούμενη αργκό γνώρισε διάφορες μεταμορφώσεις, εξελισσόμενη μαζί με τους καιρούς, άρα και οι απαγορεύσεις, πήραν διαφορετικές μορφές.
Κρίμα που οι δημιουργοί του βίντεο δεν μπορούσαν να γνωρίζουν και το σινεμά ενός δικού μας σκηνοθέτη, που έχει μετατρέψει την αθυροστομία σε ένα είδος πεζοδρομιακής ποίησης, με θαυμαστά αποτελέσματα: μιλάμε, φυσικά, για τον κινηματογράφο του Γιάννη Οικονομίδη.
Προκειμένου να συλλέξετε πληροφορίες για το τι απαγορεύεται πλέον, δηλαδή για το πώς λειτουργούν τα πράγματα κάτω από τον έλεγχο της επιτροπής λογοκρισίας, παρακολουθήστε αυτό το τρίλεπτο βίντεο, που μας ενημερώνει, σύντομα αλλά περιεκτικά, για όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε πάνω στο θέμα:
