Την λατρεία του Μάρτιν Σκορσέζε για το σινεμά ανταγωνίζεται μοναχά η ευρυμάθειά του γι΄αυτό. Λατρεία που ενημερώνει το σινεμά του αλλά τον κάνει και συνοδοιπόρο όλων ημών που βρίσκουμε στο σινεμά αποκούμπι έμπνευσης και λιμάνι ασφαλείας. Το να ξέρεις πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω σαν τον Μάρτιν είναι μια κάποια ασφάλεια. Και καθώς τώρα τελευταία φέρνει με τόσο ενθουσιασμό ξανά την κουβέντα για το σινεμά στο προσκήνιο, θα ήταν και αναμενόμενη μια συζήτηση για τις επιρροές του «Ιρλανδού».
Η αναφορά τους κάνει την προσμονή αβάσταχτη.
Στα λίγα και καλά που ανέφερε ο σκηνοθέτης ήταν, ας πούμε, το «Ψυχώ», ιδίως για την αντίληψη του σάουντρακ και την χρήση της μουσικής. Η σκηνή που τον εντυπωσιάζει, δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από αυτήν που ακολουθεί τον περίφημο φόνο στο ντους, αυτή που έχει τον Νόρμαν να σκουπίζει τα ίχνη του εγκλήματος και τον Χέρμαν να σχολιάζει με μουσικό μεγαλείο. «Όλη μου η τελευταία ώρα στον Ιρλανδό ήθελα να είναι έτσι».
Εν συνεχεία και μέσω Μπουνιουέλ («Los Olvidados») κι ενός λογοτεχνικού δανείου (του «Journey to the End of the Night» του Λουί-Φερντινάντ Σελίν) η έκπληξη – σε βαθμό γέννησης λιποθυμικής προσδοκίας – ήρθε από το λοξοκοίταγμα του Σκορσέζε στο γαλλικό γκανγκστερικό σινεμά του '50. Σινεμά απείρου κάλλους, σινεμά που, κοίτα ειρωνεία, θεμελιώθηκε στο ξαναδιάβασμα του αμερικανικού γκανγκστερικού φιλμ του '30. Και η κινηματογραφική ιστορία κάνει κύκλους.
Ο Σκορσέζε αναφέρθηκε στο έξοχο «Ας Με Κρίνει η Κοινωνία» (1954) του Ζακ Μπεκέρ, μιλώντας και για τους ηλικιωμένους γκάνγκστερ αλλά και για την χρήση της μουσικής και πάλι.
Όμως εκεί που το κινηματογραφικό στροφόμετρο χτυπάει κόκκινα ήταν στην έτερη γαλλική αναφορά. Ο Σκορσέζε «ανακαλύπτει» τον Ζαν-Πιερ Μελβίλ, το πυρετώδες σινεμά απέναντι στο φιλοσοφικό, ντετερμινιστικό χρονόμετρο του Μελβίλ, αυτή η αντιπαράθεση, ω, θα είναι ενδιαφέρουσα. Η αναφορά του Αμερικανού είναι ο «Χαφιές» με τον Μπελμοντό και η θεϊκή «Δεύτερη Πνοή» με τον Λίνο Βεντούρα, δυο ταινίες που στο στυλ βρίσκουν ουσία, στη δράση χαρακτηρολογικό περιεχόμενο και στον υπνωτιστικό, μέγα αριστοκρατικό ρυθμό τον τόνο μιας φάρας ανθρώπων καταδικασμένων.
Μάρτιν, δεν περίμενες εμάς για τα συγχαρητήρια, μένει η ευόδωση της μεγάλης μας προσδοκίας.
