Το έχουμε γράψει αρκετές φορές, ας το δούμε από μια ακόμα. Πριν από 5 περίπου χρόνια, ο Φίντσερ δήλωνε σε κινηματογραφικό περιοδικό ότι «αν σήμερα ζητούσα από ένα major στούντιο λεφτά για μια ταινία σαν το 'Zodiac', μια ταινία μεγάλης διάρκειας, τέτοιου θέματος κι ανοιχτού φινάλε, δεν θα μου τα έδινε κανείς».
Το «Zodiac», πέρα από το τι συνιστά καλιτεχνικά και αποδίδει σαν γόητρο για την εταιρεία, είναι η μόνη ταινία του σκηνοθέτη την τελευταία 15ετία που δεν απέφερε μεγάλα κέρδη για το στούντιο που την παρήγαγε. Έκτοτε, τα «Social Network», «Το Κορίτσι με το Τατουάζ» και «Gone Gril» απέφεραν 5.6, 2.7 και 6 φορές αντίστοιχα τον προϋπολογισμό τους. Ήταν μεγάλες επιτυχίες, συγκαταλέγονται στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς τους, έφτασαν στο Όσκαρ. Τότε…γιατί όχι; Γιατί τα στούντιο άφησαν έναν από τους μείζονες σκηνοθέτες σήμερα να φύγει στην αγκαλιά του Νetflix – και σήμερα πια επισήμως να υπογράφει για άλλα τέσσερα χρόνια αποκλειστικής συνεργασίας;
Από μια πλευρά γιατί κάποιος κάνει πιο καλά τη δουλειά του. Από μια άλλη γιατί το Χόλιγουντ, από την πλευρά των majors, δεν αντιλαμβάνεται πια τη δουλειά του όπως ξέραμε. Οι προϋπολογισμοί του Φίντσερ δεν είναι τεράστιοι (ώστε να βασίσεις πάνω τους ένα Marvel διαστάσεων οικοδόμημα), ούτε όμως μικροί να μην τους μετράς. Συνιστά δηλαδή αυτό που για το Χόλιγουντ σήμερα αποτελεί ρίσκο. Ταινίες που είναι πρωτότυπες, αφού δεν βασίζονται σε μια εύκολα διαφημιζόμενη προγενέστερη ύλη, και άρα μπορεί να πάνε καλά, μπορεί όμως και να…σκάσουν. Και αυτό δεν είναι αποδεκτό στο σημερινό Χόλιγουντ.
Φυσικά υπάρχουν και άλλοι βαθύτεροι λόγοι, που δεν είναι της στιγμής, λόγοι που άπτονται της τρέχουσας κουλτούρας. Όπως και να έχει όμως, ο Φίντσερ, έτσι κι αλλιώς μέρος της ομάδας Netflix εδώ κι ένα διάστημα, σε αναμονή και του «Mank», είναι πια επίσημα εκεί. Λέει ο ίδιος εκτάκτως διασκεδαστικά:
«Ναι υπέγραψα αποκλειστικά για τέσσερα χρόνια. Και ανάλογα με την υποδοχή του 'Mank' μπορώ ή να βάλω την ουρά στα σκέλια και να τους εκλιπαρήσω τι μπορώ να κάνω για να συγχωρεθώ, ή να πάρω το ύφος του επηρμένου μαλάκα που θα απαιτήσει να κάνει ασπρόμαυρα έργα. Σοβαρά όμως είμαι εδώ για να παραδίδω 'περιεχόμενο' – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό – που μπορεί να φέρει θεατές βάσει της μικρής δικής μου σφαίρας επιρροής».
O σκηνοθέτης, που στη δήλωσή του όσο είναι υπερήφανος για τις δέκα ταινίες που έχει υπογράψει ως προσωπικό του έργο (αφήνει το 3ο «Άλιεν» απ' έξω), άλλο τόσο του φαίνεται τρομακτικό ότι μετά από 40 χρόνια στη δουλειά έχει μόνο τόσες (κι εμείς παράπονο κ. Φίντσερ!), ευελπιστεί προφανώς σε συνθήκες που θα του επιτρέψουν να συντομεύσει τα διαστήματα μεταξύ εργασιών του, αποκλείοντας κατ΄ελπίδα τις αντιδημιουργικές αρνήσεις των ανθρώπων με τους χαρτοφύλακες.
