Υπάρχει εκείνη η διαχωριστική γραμμή που ξεχωρίζει τις άνανδρες σεξουαλικές επιθέσεις τύπου Χάρβει Γουάινστιν -που τελευταία έφτασαν και στα καθ’ ημάς- στον χώρο του σινεμά και μια θύελλα στο κατόπι, που πήρε μαζί της τον Μπρετ Ράτνερ, τον Κέβιν Σπέισι, τον Τζον Λάσετερ και μια χούφτα ακόμα ανθρώπων που δεκαετίες τώρα «έλυναν και έδεναν». Αυτά κατακριτέα, και φάνηκε πως και η ίδια η βιομηχανία αμείλικτα τους γύρισε την πλάτη.
Στην άλλη μεριά της διαχωριστικής γραμμής, υπάρχουν εκείνα τα έργα που μετά από δεκαετίες επανεκτιμώνται με βάση τις όποιες ρατσιστικές αναφορές, που τώρα φαίνονται κολάσιμες, όπως έγινε στο «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» του 1939, που απειλήθηκε με μοντάζ στα όρια της αμαρτίας ή πρόσφατα στις καρτέλες που έπαιζαν μπροστά από το «The Muppet Show» στο νεοφερμένο Disney+.
Σε μια αντίστοιχη συνθήκη φαίνεται πως εμπίπτει και ο Πέπε λε Πιού, ο ερωτιάρης ασβός των Looney Tunes, που χώρισε το κοινό σε δυο στρατόπεδα, όταν κατηγορήθηκε πως προωθεί τις τακτικές βιασμού με τις περιπέτειές του, αφού επιμένει να φιλάει το αντικείμενο του πόθου του, μια γάτα που είτε αντιστέκεται, είτε παραμένει απαθής.
Η αρχή έγινε από τη Warner που έκοψε τον χαρακτήρα από την ταινία «Space Jam 2», ένα υβρίδιο live action ταινίας και κινουμένων σχεδίων με τον Τζέιμς Λε Μπρον, αλλά και τον αποκλεισμό του σε οτιδήποτε μελλοντικά παράξει για την τηλεόραση το στούντιο.
Για την ιστορία, ο πάντα σκανδιαλιάρης ασβός που έκανε τη πρώτη του εμφάνιση το 1954, τρέχει ξοπίσω από μια μαύρη γάτα με μια άσπρη λωρίδα, αναζητώνας μονίμως τον έρωτα. Αυτή του η έντονη εμμονή μοιάζει να παρεξηγήθηκε, αφού η συνεχής προσπάθεια, μη παραδίδοντας τα όπλα, υποψίασε πως υποστηρίζει και κανονικοποιεί την κουλτούρα του βιασμού.
Οι γνώμες διίστανται με τον δημοσιογράφο Τσαρλς Μπλόου να κάνει την αρχή με άρθρο του που δημοσίευσε στους New York Times και ξεσηκώνεται εναντίον του «ασταμάτητου» ασβού, και τον Τζον Όλιβερ να κάνει λόγο για «φασισμό» απέναντι στον εκδοτικό οίκο που αποφάσισε να σταματήσει την έκδοση 6 βιβλίων με τις περιπέτειες του.
Είναι ομολογουμένως άγριες εποχές, που το καθετί μπορεί να προκαλέσει και να φανεί αλλιώς, έτσι όπως δεν μπορέσαμε «τότε» να το παρατηρήσουμε. Και δεν υπάρχει λάθος και σωστό. Οτιδήποτε και όπως μπορεί κάτι να προφυλαχθεί, είναι καλοδεχούμενο πια.
