Τίποτα τυχαίο διότι αφ' ενός η σημασία του Κιούμπρικ είναι αδιαμφισβήτητη και αφ' ετέρου διότι τώρα είναι η στιγμή που μεσουρανεί μια νεότερη γενιά καλλιτεχνών που ανδρώθηκε με το έργο του. Έργο από τα ελάχιστα που έχει τόσο λεπτομερώς διερευνηθεί (ίσως μόνο ο Χίτσκοκ να μπαίνει στην ίδια πρόταση) κι από εκείνα που τόσο εμφανώς αποδρούν μιας απόλυτης σταχυολόγησης και μιας σαφούς ερμηνείας.
Ο Κιούμπρικ, εύλογα, δεν βοήθησε ποτέ σ' αυτή την ανελέητη επιχείρηση επεξήγησης ενός έργου που διακριτά βασίστηκε στην συναισθηματική βαρύτητα αντί απλά την εγκεφαλική διαστρωμάτωση. Ένα κλειδί για να κατανοήσεις το σινεμά του Κιούμπρικ είναι να αφεθείς στο, σχεδόν υποσυνείδητο, έρμα του και να δεις μετά που θα σε έχει βγάλει.
Ο Γκρέγκορι Μονρό, ένας σκηνοθέτης εκτεταμένης ντοκιμαντερικής κουλτούρας (και ιδιαίτερα παραγωγικός επίσης με ντοκιμαντέρ για τον Λουί ντε Φινές, τον Λοτρέκ, τον Μισέλ Λεγκράν, τον Τζίμι Στιούαρτ και τον Ρόμπερτ Μίτσαμ, την Καλάμιτι Τζέιν (!!) και τον Τζέρι Λιούις, στα τελευταία 7 μόλις χρόνια!) αναμοχλεύει με την ευχαρίστηση ιστορικού ένα μεγάλο υλικό συνεντεύξεων αρχείου και απογειώνεται (ή έτσι ευελπιστούμε) έχοντας στη διάθεσή του το υλικό των συνομιλών του σκηνοθέτη με τον περίφημο Γάλλο κριτκό Μισελ Σεμέν. Η σχέση των δύο διήρκεσε άλλωστε αρκετές δεκαετίες, με τον Σεμέν να έχει εκδόσει κι ένα βιβλίο για τον Αμερικανό δημιουργό πίσω στο 1980.
Το ντοκιμαντέρ ήταν προγραμματισμένο για την φετινή Tribeca, ελπίζουμε να το δούμε σύντομα, κάθε νέα διερεύνηση του αινιγματικού έργου είναι ευπρόσδεκτη.
