Η Ρουθ, τριαντάρα ερευνήτρια θαλάσσιας βιολογίας μονίμως άτυχη στις σχέσεις της με τους άντρες, βρίσκεται ξαφνικά προσκεκλημένη στους γάμους τριών πρώην της, διαδοχικά, μέσα στον ίδιο μήνα. Με τις καλύτερες των προθέσεων, αποφασίζει να παραβρεθεί. Στον πρώτο, όπου θα τη συνοδέψει ο νέος της υφιστάμενος, θα γνωρίσει έναν γοητευτικό πλαστικό χειρούργο, όμως το φλερτ τους θα διακοπεί απότομα από μια παρεξήγηση…
Εννοείται πως θα ξανασυναντηθούν, και στον δεύτερο και στον τρίτο γάμο, υπό διαφορετικές συνθήκες στον καθένα, κι αφού ο έρωτάς τους έχει ήδη αρχίσει να ανθίζει. Κι αφού, στο μεταξύ, οι τρελές συμπτώσεις και οι χονδροειδέστατες καταστάσεις έχουν πιάσει ταβάνι. Σεξομπαλαφάρα είναι, θα πει κανείς, και μάλιστα ισπανική, οπότε δώσε σουρεαλισμό και σώσε.
Όμως ακόμα κι ο σουρεαλισμός υπακούει σε μια εσωτερική λογική και συνοχή, όπως στις παλιές κωμωδίες ερωτικών ηθών του Αλμοδόβαρ, ή έστω του Μπίγκας Λούνα. Εδώ, τα πάντα μοιάζουν δωρεάν, φορσέ και ατάκτως ερριμμένα ως γαργαλιστικά καλαμπούρια περί ενός τυπικότατου χρονικού γυναικείας κατάκτησης αυτοεκτίμησης
