9:23
11/7

The Magnificent Anderson! Οι συντάκτες του ΣΙΝΕΜΑ ψηφίζουν τις ταινίες του Γουές Άντερσον

3. Ξενοδοχείο Grand Budapest (Grand Budapest Hotel, 2014)

Με βασικό πρωταγωνιστή έναν ιδιόρρυθμο, γοητευτικό, ζιγκολό και παράξενο δάνδη (ναι όλα αυτά μαζί και με έναν Ρέιφ Φάινς σε απίστευτα κέφια!) το «Ξενοδοχείο Grand Budapest» είναι μία  παστέλ αλληγορία για την ευρωπαϊκή ιστορία ενός ολόκληρου (σχεδόν) αιώνα.

Τοποθετημένο σε μια φανταστική ευρωπαϊκή χώρα, τη Δημοκρατία της Ζουμπρόβκα κάπου κοντά στις Άλπεις, οι πελάτες του «Grand Budapest» κάνουν check-in σε μία ιστορία εγκλήματος, έρωτα, απόδρασης και δια-τρέχουν δεκαετίες Ιστορίας, μέσα από τις ιστορίες τους. Ανατροπές, χιούμορ, σπουδαία εικαστική διεύθυνση, επιρροές από τα βιβλία του Στέφαν Τσβάιχ κι ένα λαμπερό κάστ συνθέτουν την πιο πληθωρική ταινία του Άντερσον, που του απέφερε οσκαρική δόξα (βραβεία κοστουμιών, σκηνικών, μακιγιάζ, μουσικής) και αποτελεί τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του. Πάνος Γκένας

2. Ο Έρωτας του Φεγγαριού (Moonrise Kingdom, 2012)

Ακόμα κι αν δεν υπήρχε η έννοια του χίψτερ, το «Moonrise Kingdom» θα είχε φροντίσει να τον επινοήσει. Αγαπήθηκε σε βαθμό υστερίας, γιορτάζοντας μέχρι τελευταίας απόχρωσης της χαρακτηριστικής παλέτας του Γουές Άντερσον τα καλοκαιρινά καρδιοχτύπια της ατίθασης νιότης, καθώς ακολουθεί το ρομαντικό αντάρτικο που σηκώνουν δυο πιτσιρίκια, κάνοντας άνω κάτω μια ολόκληρη κατασκήνωση και φυσικά τους μεγάλους.

Η ρετρό μελαγχολία του «Le temps de l'amour» της Φρανσουάζ Αρντί αγκαλιάζει με την μέγιστη δυνατή ηδυπάθεια ένα φιλμ που ατενίζεται σαν θερινό ηλιοβασίλεμα, δυσκολεύεται όμως να αναμετρηθεί με το βάθος άλλων ταινιών του Άντερσον, σαν τους «Royal Tenenbaums». Νεκτάριος Σάκκας

1. Οικογένεια Τένενμπαουμ (The Royal Tenenbaums, 2001)

Η «Οικογένεια Τένενμπαουμ» είναι η καλύτερη ταινία του Γουές Άντερσον. Κι αυτό γιατί, για σπάνια φορά, οι φαντασμαγορίες και τα φετιχιστικά στυλιζαρίσματα του σκηνοθέτη έρχονται να τοποθετηθούν στην υπηρεσία μιας όσο το δυνατόν λιγότερο εξυπνακίστικης ιστορίας και να ντύσουν με τρυφερές και συμπονετικές πινελιές μια ολόκληρη πινακοθήκη εκκεντρικών χαρακτήρων, οι οποίοι μέχρι το τέλος του φιλμ έχουν εξανθρωπιστεί και γίνει εξαιρετικά συμπαθείς.

Βοηθά, ασφαλώς, και το γεγονός ότι στην ταινία αυτή βρίσκεται μια από τις ωραιότερες ερμηνείες του Τζιν Χάκμαν, αυτού του τιτάνα της αμερικανικής υποκριτικής, ένα αξιαγάπητο επιτελείο ηθοποιών, ένα ψύχραιμο ζύγισμα των χιουμοριστικών και των δραματικών στοιχείων, ένα απίθανο σάουντρακ και μια αφήγηση η οποία προσπερνά πολύ γρήγορα τις όποιες σκηνοθετικές επιδειξιομανίες για να αντλήσει έως και συγκίνηση. Ιδίως όταν σταδιακά φανερώνεται ότι οι μελαγχολικοί «Τένενμπαουμ» δεν είναι παρά μια υπενθύμιση των αναγκαίων δεσμών που βοηθούν το πέρασμα από τις σύντομες στιγμές ευτυχίας του καθενός στη λύπη και από τη ζωή στο θάνατο να γίνεται πιο υποφερτό. Ίσως και πιο γλυκό. Λουκάς Κατσίκας