9:23
11/7

The Magnificent Anderson! Οι συντάκτες του ΣΙΝΕΜΑ ψηφίζουν τις ταινίες του Γουές Άντερσον

5. Το Νησί των Σκύλων (Isle of Dogs, 2018)

Έναν γνώριμα τρυφερό, συναισθηματικά γενναιόδωρο και σπιρτόζο Γουές Άντερσον συναντά κανείς στο «Νησί των Σκύλων», το φιλμ που άνοιξε την αυλαία του πρόσφατου Φεστιβάλ Βερολίνου. Στο δεύτερο stop-motion animation φιλμ της καριέρας του, ο Άντερσον διαχειρίζεται οικεία μοτίβα περί αγάπης, ελπίδας και τοξικών στερεοτύπων, μέσα από την ιστορία ενός 12ου αγοριού, του Ατάρι Κομπαγιάσι, το οποίο ξεκινά μια περιπετειώδη αναζήτηση του αγαπημένου του σκύλου, του Σποτς.

Ως μια αυθεντική δημιουργία του, παίζει ξανά με το ανώριμο πείσμα και τη στρυφνότητα των «μεγάλων» θέτοντάς τα σε ευθεία αντιπαράθεση με τη συναισθηματική ωριμότητα, τη γενναιότητα και τη μετά λόγου γνώσεως ανυπακοή που πρεσβεύουν οι «μικροί». Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ο 12άχρονος πρωταγωνιστής είναι εκείνος που θέτει στο φινάλε το διπλό, απλό αλλά κομβικό ερώτημα: «ποιοι είμαστε και ποιοι θέλουμε να γίνουμε;». Παράλληλα βέβαια, με τις διαχρονικά επίκαιρες θεματικές όπως η άσκηση εξουσίας μέσω του φόβου και ο κοινωνικός στιγματισμός να τίθενται στο επίκεντρο της προσοχής, δε λείπουν σκηνές που φορτίζουν με νοηματοδοτήσεις το συλλογικό ασυνείδητο, ανοίγοντας διάλογο τόσο με το αδιέξοδο παρόν, όσο και με το εξαιρετικά οδυνηρό παρελθόν. Νεκτάριος Σάκκας

4. Ο Αρχάριος (Rushmore, 1998)

Αν το «Bottle Rocket» σύστησε ένα νέο παιδί χαμένο μέσα στο ιδιοσυγκρασιακό του χάος, το «Rushmore» ήταν περισσότερο μια διακήρυξη ιδεών, ένα μανιφέστο για το πως ο δημιουργός του θα επέλεγε να κινηθεί τα επόμενα χρόνια.

Με ήρωα έναν μαθητή λυκείου που βλέπει το ιδιωτικό σχολείο του ως παράδεισο και ασχολείται με οποιαδήποτε δραστηριότητα εκτός από τα μαθήματά του, ο Άντερσον φτιάχνει για πρώτη φορά μια ταινία που δεν ενδιαφέρεται να βγει έξω από τα όρια του φιλμικού σύμπαντός της καθώς τα όσα συμβαίνουν μέσα σε αυτήν φαίνεται να περνούν σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην τελειότητα του μικρόκοσμού της. Η εμμονή με κάθε είδους χόμπι, ο ανυπόφορος εστετισμός του πρωταγωνιστή και η neo-deadpan μορφή του Μπιλ Μάρεϊ, στο ξεκίνημα μιας δεύτερης καριέρας, έγιναν τα φετίχ μιας ολόκληρης γενιάς. Τάσος Μελεμενίδης