Advertisement
8:34
7/2

Πινόκιο: Το Χρώμα της Φαντασίας

79 χρονών γίνεται ο κινηματογραφικός Πινόκιο, πηγή αστείρευτης παιδικότητας και στιγμή πρώιμης τελείωσης του παραδοσιακού χρωματισμένου σκίτσου για το «στούντιο των ονείρων».

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Αμέσως μετά την τεράστια επιτυχία της «Χιονάτης», ο Γουόλτ Ντίσνεϊ είχε δρομολογήσει πολλά σχέδια ταυτόχρονα, δείγμα και της ευαγούς κατάστασης ενός στούντιο. Από την «Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων» στον «Μπάμπι» και από τον «Πίτερ Παν» στον «Πινόκιο».Η κανονική σειρά έλεγε «Μπάμπι», καθώς όμως η παραγωγή κολλούσε στην επιθυμία του Γουόλτ να φτάσει σε υψηλότερο επίπεδο η κίνηση στα ζωάκια της ιστορίας, ο «Πινόκιο» ονομάστηκε το επόμενο μεγάλου μήκους της εταιρείας.

Η ιστορία του Κάρλο Κολόντι θα ήταν ο μπούσουλας, ωστόσο η δημιουργική ντιρεκτίβα του Ντίσνεϊ για πιο συμπαθητικά σκίτσα στους χαρακτήρες, άλλαξε γρήγορα τον όχι και τόσο γλυκό χαρακτήρα του Πινόκιο στην ιστορία αντικαθιστώντας τον με το σκίτσο ενός χαριτωμένου, καλοκάγαθου παιδιού πο υμόνο εκ των υστέρων θα προστίθονταν οι αρμοί της μαριονέτας πάνω του. Στην ιστορία προστέθηκε ο Τζέμινι Κρίκετ, βασική αλλαγή επίσης στη νοηματική του παραμυθιού, και η ιστορία πια αποκτούσε αρχή, μέση και τέλος.

Όμως εκεί που πραγματικά ο «Πινόκιο» περιπλεκόταν και η παραγωγή θα καθυστερούσε ανεβάζοντας σε πρωτοφανή επίπεδα και τον προϋπολογισμό (στην εποχή της μια από τις ακτριβότερες παραγωγές όλων των εποχών!), θα ήταν η επιμέλεια του σκίτσου, αυτή η καταπληκτικά λεπτομερής αναπαράσταση της πραγματικκότητας στο σουρεαλιστικό ντισνεϊκό σύμπαν. Πέρα από τους σχεδιαστές των χαρακτήρων ένας ακόμη στρατός χρειάστηκε για τον σχεδιασμό του περιβάλλοντος, των λεπτομερειών των αντικειμένων.

Το αποτέλεσμα θαυμαστό. Η διδακτική περιπέτεια του Πινόκιο, σε φωτιές, θάλασσες, φάλαινες, παιδιά που μεταμορφώνονται σε γαϊδουράκια, θα συνόψιζε έναν θρίαμβο στο animated περιβάλλον της, στον ουρανό, τις φλόγες, τα δέντρα, τους βράχους, μια χρωματική πανδαισία χωρίς ανάλογο (δείτε το εργαστήριο του Τζεπέτο στην αρχή, ο Τζίμινι Κρίκετ μοναχά αποτελούνταν από 27 διαφορετικά χρώματα!) και μια σουρεαλιστική ποιότητα αφάνταστη πραγματικά για το κοινό του 1940.

Κι όμως...Η ταινία δεν είχε την ανάλογη εισπρατκική επιτυχία στην Αμερική, οι πωλήσεις στον υπόλοιπο κόσμο υπέφεραν από την κήρυξη του πολέμου και θα χρειαζόταν η πολιτική των επανεκδόσεων, επτά τον αριθμό στα επόμενα 50 χρόνια για να αποκαταστήσουν το έργο σαν μια τεράστια εμπορική επιτυχία. Κριτικά ο «Πινόκιο» αντιμετωπίστηκε σαν το (καλλι)τεχνικό επίτευγμα που είναι αλλά και σαν μια κλασική ντισνεϊκή ηθικολογική προσθήκη στον κανόνα του πρέπει να πονέσεις για να μάθεις, πρέπει να εργαστείς για να απολαύσεις τους καρπούς των κόπων σου.

Ανεξάρτητα όμως από την ιδεολογία του έργου, που στο κάτω-κάτω είναι και προβλεπόμενη από ένα παραμύθι ενηλικίωσης, ο «Πινόκιο» είναι μια μαξιμαλιστική προσθήκη στην σειρά του Ντίσνεϊ, η κορυφαία animated στιγμή του στούντιο, μια οριακή στιγμή σκηνοθέτησης (δύο επιβλεπόντων και πέντε επί μέρους καλλιτεχνών) ενός animated σύμπαντος. Ο «Πινόκιο» ήταν η πρώτη animated ταινία που διαγωνίστηκε επίσημα στα Όσκαρ, κέρδισε και στις δύο κατηγορίες που διαγωνίστηκε (Μουσική, Τραγούδι - για το υπέροχο When You Wish Upon a Star), τιμήθηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου με την δεύτερη θέση στα 10 καλύτερα καρτούν όλων των εποχών (πρώτη η «Χιονάτη») και παραμένει ως σήμερα γοητευτικός τόσο στις μικρές ηλικίες όσο και στους γονείς τους.