12:12
13/3

Μαντς Μίκελσεν: Ένας (Ι)δανικός Ιππότης στην Αυλή του Χόλιγουντ

Με αφορμή το δράμα επιβίωσης «Arctic» που θα δούμε από αύριο στις αίθουσες, επισκεπτόμαστε σημεία από την φωτεινή καριέρα ενός ηθοποιού της μεγάλης των σκανδιναβών σχολής που προικίζει κατά κόρον τις ταινίες που συμμετέχει.

Από τους Πάνο Γκένα και Ηλία Δημόπουλο

Να το πούμε αλλιώς: Αν ο Μίκελσεν είχε γεννηθεί σε μια άλλη εποχή, να όπως ο Μαξ φον Σίντοφ, που η σκανδιναβική σχολή είχε τον μαέστρο και την άνθιση του σινεμά της, τα πράγματα σήμερα θα ήταν αλλιώς. Με μαέστρο τον Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν, δεν ξεκινάς με πλεονέκτημα.

Κι όμως ο Μαντς Μίκελσεν, είναι τόσο καλός ηθοποιός, έχει τέτοιο παράστημα κι εκφραστικό ανάστημα – συν βέβαια αυτή την γοητευτική, εσωστρεφή, διαρκώς αμφίσημη φυσιογνωμία – που έχει καταφέρει να είναι κεφάλαιο στην πατρίδα του την Δανία (όπου έχει χριστεί και Ιππότης του Τάγματος των Ντάνεμπρογκ) και ευφυής ρολίστας της άρχουσας χολιγουντιανής τάξης. Ας θυμηθούμε στιγμές μιας πανάξιας πορείας:

«Bleeder» (1999) του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν

Ξανά θα έχει τους λάτρεις του, αφόρητο (σχεδόν) το βρίσκουμε οι υπόλοιποι, στο σχεδόν είναι ο Μίκελσεν καθώς είναι εντυπωσιακό πως ένα τόσο αριστοκρατικό παρουσιαστικό μετατρέπεται στον αγοραφοβικό Λένι, έναν αχόρταγο σινεφίλ βιντεοκλαμπά (sic) που έχει την ρουτίνα του κορώνα στο κεφάλι και αδυνατεί να συσχετιστεί φυσιολογικά με οποιονδήποτε. Το υπόκεισαι και μόνο για την παρουσία του Μαντς.

«Ανοιχτές Καρδιές» («Elsker dig for evigt, 2002) της Σούζαν Μπίερ

Μάλλον η πιο ένθερμη στιγμή του Δόγματος, λίγη Μπίερ παραπάνω πάντα βοηθά μια καριέρα, η ιστορία έχει όλο αυτό το ακραίο μελόδραμα της νοοτροπίας του Δόγματος, όμως ο σκηνοθετικός χειρισμός το νουθετεί και ο Μίκελσεν στον ρόλο ενός γιατρού που ερωτεύεται την σύζυγο ενός άνδρα που η γυναίκα του κατέστησε τετραπληγικό σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα (κατάλαβες), το ανατάσσει σε σοβαρό έργο, ειλικρινών συναισθημάτων.

«Βασιλιάς Αρθούρος» («King Arthur», 2004) του Αντουάν Φούκουα

Η κριτική, με εκλεκτές εξαιρέσεις, περίπου το καρατόμησε, δεν πειράζει να διαφοροποιούμαστε εμείς, mood piece που λένε στην Αμερική, εξαιρετικά ατμοσφαιρική ταινία, με τονισμένο τον Ρομαντισμό της ιστορίας και μια (αυτοϊσχυριζόμενη) ιστορική ακρίβεια, ομάδα-όνειρο στο καστ (Όουεν, Νάιτλι, Γουίνστοουν, Έτζερτον, Σκάρσγκααρντ) και φυσικά ο Μίκελσεν στον ρόλο του Τριστάνου (και μιας και το ‘φερε η κουβέντα τι εξαιρετικός βαγκνερικός Τριστάνος θα ήταν αν ποτέ γινόταν μια φιλμική εκδοχή), στην ταινία που σημειώνει τον ερχομό του στο Χόλιγουντ.

 «Με Αίμα στα Χέρια» («Pusher ΙΙ», 2004) του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν

Το σίκουελ της ταινίας που έβαλε τον Ρεφν στον χάρτη κι έδωσε το ντεμπούτο στον Μίκελσεν, είναι μια καλύτερη ταινία (μετριοπαθής υπογράφων, υπάρχουν πολλοί που ορκίζονται σ’ αυτό), που έχει τον άγριο ρεαλισμό της στα καταγώγια της Κοπεγχάγης και του δανέζικου υποκόσμου να υπηρετείται άψογα από τον Μίκελσεν που μετά τον δεύτερο ρόλο στην πρώτη ταινία, αναλαμβάνει με πειθώ τα ηνία εδώ. Εδώ θα κερδίσει και το πρώτο του Bodil – τα εθνικά βραβεία της Δανίας που ας σημειωθεί είναι από τα αρχαιότερα της Γηραιάς Ηπείρου.

«Μετά το Γάμο» («After the Wedding», 2006) της Σούζαν Μπίερ

Τυπική μακρά και μελοδραματική πλοκή του σινεμά της Μπίερ, το ίδιο τυπική ωστόσο και η εκλέπτυνση της γραφής, το πλησίασμα των χαρακτήρων σ’ αυτήν την υπερεπιτυχημένη εισπρακτικά και καλλιτεχνικά ταινία που έφτασε ως την πεντάδα του Ξενόγλωσσου Όσκαρ. Ο Μίκελσεν, στην νευραλγική χρονιά του, είναι έξοχος στον ρόλο ενός διευθυντή ορφανοτροφείου στην Ινδία που καλείται πίσω στην Κοπεγχάγη να παραστεί σε μια εκδήλωση κι έναν γάμο που θα τον φέρει σ’ επαφή με το παρελθόν και σύγκρουση με την τωρινή του ιδιότητα.