10:10
25/4

Αλ Πατσίνο: Η εκρηκτική εσωστρέφεια

Είναι ευρέως διαδεδομένη, αφού εύκολη και ατιμώρητη, η κοροϊδευτική αποκαθήλωση των «μεγάλων» και ο Πατσίνο έχει, μερικώς, πέσει θύμα της. Από εμάς απόλυτος σεβασμός και υπόκλιση σε έναν από τους μεγάλους Αμερικανούς κυρίους της ιστορίας του σινεμά που γίνεται σήμερα 79 ετών.

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα φτιαχτεί ένα biopic για την ζωή του Αλ Πατσίνο. Περιέχει «κινηματογραφική» δυστυχία, πρόωρους θανάτους όλων των κοντινών συγγενών, μεγάλη φτώχεια, πολυετή υπομονή κάτω από συνθήκες ρακένδυτου, άνεργου ηθοποιού, περιέχει και εντυπωσιακή «ανακάλυψη» και στρατοσφαιρική καλλιτεχνική άνοδο για το ισοφάρισμα. Για ένα παιδί που γεννήθηκε στο Χάρλεμ, μεγάλωσε στο Μπρονξ, πλακωνόταν στο ξύλο συχνά, έπινε και κάπνισε απ' όλα πριν κλείσει τα δέκα, είχε όμως ένα άστρο, αν πιστεύεις στα πράγματα αυτά. Είχε συγγενείς-μετανάστες που κατάγονταν από το Κορλεόνε της Σικελίας. Κι αυτό, για έναν κάποιον νεαρό Φράνσις Φορντ Κόπολα, που ήταν στο τιμόνι της πιο φιλόδοξης ταινίας της Paramount για το 1972 κι έψαχνε τον Μάικλ Κορλεόνε του, μπορεί και να ήταν αρκετό.

Ως τότε ο Πατσίνο πάλευε με το θέατρο, που ποτέ δεν έχει εγκαταλείψει, είχε σπουδάσει την Μέθοδο δίπλα στον Λι Στράσμπεργκ που ήταν πια μια πατρική φιγούρα γι' αυτόν, είχε κερδίσει μια τοπική αναγνώριση κι είχε κάνει, το 1971, το «Πανικό στο Νίντλ Παρκ» (έξοχος ήταν) όπου και τον είδε ο Κόπολα και τον απαίτησε από την Paramount. Με βαριά καρδιά, οι πάντα διορατικοί (...) εκτελεστικοί παραγωγοί, παρέκαμψαν διασημότερα (και λανθασμένα) πρόσωπα (Ρέντφορντ, Ο' Νιλ, Μπίτι, Νίκολσον) κι έδωσαν τον ρόλο στον Πατσίνο. Είναι ένας από τους ελάχιστους που πήραν υποψηφιότητα παίζοντας δύο φορές τον ίδιο ρόλο – αν και να σημειωθεί πως ο ίδιος ο Πατσίνο μποϊκόταρε την οσκαρική απονομή του '73 θεωρώντας (ορθά) πως διεπράχθη αδικία σε βάρος του τοποθετώντας τον στην κατηγορία του υποστηρικτικού ρόλου ενώ είχε μεγαλύτερο ρόλο από τον προταθέντα Μπράντο.

Το σερί του για την επόμενη τριετία είναι απίστευτο. «Σέρπικο» και «Scarecrow» το '73, δεύτερος «Νονός» το '74, «Σκυλίσια Μέρα» το '75. Έξι μνημειώδεις δημιουργίες του νέου αμερικανικού κύματος σε τέσσερα χρόνια με τέσσερεις οσκαρικές υποψηφιότητες και πλήθος άλλων βραβεύσεων. Ο Αλ Πατσίνο, μαζί με τον Νικολσον, τον ντε Νίρο και τον Ντάστιν Χόφμαν σχημάτιζαν αυτό που οι επόμενες δεκαετίες θα επωνύμιζαν σαν τον ερμηνευτικό θρύλο της άνοιξης εκείνου του σινεμά.

Στην δεκαετία του '80 ο Πατσίνο περίπου κατακρημνίστηκε, η (αδίκως) κακή φήμη του «Ψωνιστηριού», η μετριότητα του «Revolution» (ο σκηνοθέτης φταίει) κι η λατρεμένη για πολλούς φασαρία του «Σημαδεμένου» δεν βοήθησαν κι έτσι ο ηθοποιός έκανε ένα run for cover στο αγαπημένο του θέατρο μέχρις ότου έλθει η επιστροφή του «Σκοτεινού Αντικειμένου του Εγκλήματος» (1989) που τον επανέφερε στα πράγματα. «Ντικ Τρέισι», 3ος «Νονός», «Φράνκι και Τζόνι» στήνουν μια τριετία ανακτηθείσας δόξας (με μια φανταχτερή υποψηφιότητα δεύτερου ρόλου στον «Ντικ Τρέισι»), για να έρθει το 1993 με την διπλή υποψηφιότητα για το «Οικόπεδα με Θέα» και το «Άρωμα Γυναίκας» που τελικά ήταν και η βράβευσή του στην όγδοη προσπάθεια.