11:17
14/6

Οι 15 καλύτερες ταινίες τρόμου που (μάλλον) δεν έχετε δει!

«Onibaba» (1964) του Κανέτο Σίτο

Ξεχάστε την κλισέ εικόνα της γυναίκας-φάντασμα με τα μακριά μαύρα μαλλιά που μας κληροδότησε το ιαπωνικό σινεμά τρόμου και εξαπολύθηκε σαν λαίλαπα στον υπόλοιπο κόσμο. Το πυρετικό δημιούργημα του Κανέτο Σίτο έχει τις ρίζες του σε μια παλιά βουδιστική παραβολή, αλλά το περιεχόμενό του μακράν απέχει από το να είναι διδακτικό.

«Who Can Kill A Child?» (1976) του Νάρσισο Ιμπάνεζ Σεραδόρ 

Παίρνει ώρα για να συνέλθει κανείς από την παρακολούθηση αυτού του φιλμ. Ερμηνείες αξέχαστης αγωνίας και έντασης από το πρωταγωνιστικό ζευγάρι και σκηνές που μπορούν πολύ απλά να σε ισοπεδώσουν, κάνουν το ανεξερεύνητο αυτό διαμάντι μια οδυνηρή όσο και αξέχαστη εμπειρία. 

«Dead Of Night» (1945) των Ρόμπερτ Χάμερ, Μπέϊζιλ Ντίρντεν, Τσαρλς Κράϊτον & Αλμπέρτο Καβαλκάντι

Το σινεμά προσπάθησε πολλές φορές μέσα από σπονδυλωτές ιστορίες να αναπαράγει το κλίμα μιας παρέας ανθρώπων που διηγούνται ιστορίες για φαντάσματα και ανεξήγητα φαινόμενα γύρω από μια φωτιά. Πότε όμως τόσο επιτυχημένα όσο το «Dead of Night» του θρυλικού στούντιο Ealing. 

«The Most Dangerous Game» (1932) των Έρνεστ Μπ. Σέντσακ και Ίρβινγκ Πίτσελ

Απλωμένες σε 63 χορταστκά λεπτά, οι 8.000 περίπου λέξεις του πολυδιασκευασμένου ομώνυμου διηγήματος του Ρίτσαρντ Κόνελ μοιάζουν με την πιο ζοφερή επισήμανση γύρω από τις θέσεις του θύματος και του θύτη που κινηματογραφήθηκε ποτέ.

«The Spiral Staircase» (1945) του Ρόμπερτ Σιόντμακ

Η πανταχού παρούσα συνδρομή των στοιχείων της φύσης στη διόγκωση της απειλής, τα εξπρεσιονιστικά παιχνίδια της φωτογραφίας με τις σκιές, το υποβλητικό ντεκόρ που συμμετέχει σαν επιπλέον πρωταγωνιστής στα δρώμενα, η καταλυτική συνδρομή της ηχητικής μπάντας, η βουβή εκφραστική ερμηνεία της Ντόροθι ΜακΓκουάιρ και ένας σκηνοθέτης ξεκάθαρος θαυμαστής του ατμοσφαιρικού τρόμου συνηγορούν σε μια από τις ωραιότερες στιγμές του είδους.