Kursk: Η Τελευταία Αποστολή

Kursk

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

2018
    ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Βέλγιο, Λουξεμβούργο
    ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τόμας Βίντερμπεργκ
    ΣΕΝΑΡΙΟ: Ρόμπερτ Ρόντατ
    ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Ματίας Σένερτς, Λέα Σεϊντού, Κόλιν Φερθ, Μάικλ Νίκβιστ, Μαξ Φον Σίντοφ
    ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Άντονι Ντοντ Μαντλ
    ΜΟΥΣΙΚΗ: Αλεξάντρ Ντεσπλά
    ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 117'
    ΔΙΑΝΟΜΗ: Odeon
    <ARTICLE TITLE/>

Καλοστημένο υποβρυχιακό δράμα για την περίφημη τραγωδία του «Κουρσκ», από τον σκηνοθέτη που έδωσε «Το Κυνήγι».

Από τον Ηλία Δημόπουλο

18 χρόνια πριν, τον Αύγουστο του 2000, σε μια αφάνταστα αθωότερη εποχή «εξοικείωσης» με τον μιντιακό τρόμο περιγραφόμενων τραγωδιών, παρακολουθούσαμε αποσβολωμένοι την ιστορία της τραγωδίας του «Κουρσκ», ενός πυρηνικού ρωσικού υποβρυχίου που αναπαύθηκε, ημιδιαλυμένο, στον βυθό της Θάλασσας του Μπάρεντς μετά από διαδοχικές εκρήξεις στον θάλαμο των τορπιλών του. Από τότε περιμέναμε την ταινία που θα γινόταν «βασισμένη στην αληθινή ιστορία». Μετά από μια πολυετή παραγωγή που δεν πέρασε και λίγα – μεταξύ άλλων και μια κωλυσιεργία από την ίδια ρωσική πλευρά που υπήρξε υπαίτιος της πραγματικής τραγωδίας -  η ταινία είναι γεγονός.

Στο τιμόνι κάθεται ο Τόμας Βίντερμπεργκ, πάλαι ποτέ χρυσή ελπίδα του Δόγματος με την «Οικογενειακή Γιορτή» (1998) κι εξελισσόμενος ταπεινότερα σε στέρεο σκηνοθέτη άλλοτε μεγάλων («Το Κυνήγι», 2012) κι άλλοτε καλοφτιαγμένα επαρκών δραμάτων - «Μακριά από το Πλήθος» (2015), «Το Κοινόβιο», (2016).

Ο Βίντερμπεργκ αποτυπώνει το δράμα χωρίς φανφάρες και δωρεάν μελόδραμα τιμώντας τα πρόσωπα μιας τραγωδίας.

Και τα καταφέρνει καλά. Ξεκινώντας με ένα θαυμάσιο εύρημα, αυτό του 1.33:1 κάδρου που θυμίζει μαζί με το καρτποσταλικό του χρώμα τις πολαρόιντ μιας παλαιότερης οικογενειακής θέρμης, μιας νοσταλγίας ενός αμετάκλητου χρόνου, ο Βίντερμπεργκ οικοδομεί από την αρχή το μοτίβο της τραγικής οικογένειας. Στο παραθαλάσσιο σκηνικό μιας ολόκληρης πόλης που ζει από τους άνδρες ναυτικούς της και ανδρώνεται από τις συζύγους που μένουν επώδυνα πίσω, σ’ ένα φαντασματικό σκηνικό που συστήνουν οι τεράστιες, μονοκόμματες εργατικές πολυκατοικίες της σοσιαλιστικής αρχιτεκτονικής, η ταινία ξεκινά θαυμάσια θυμίζοντας την λυρική, παραπλήσια θεματική του «Ελαφοκυνηγού».

Μετά όμως, όπως και στον παραπάνω, έρχεται ο πόλεμος. Εδώ, η έξοδος στη θάλασσα για μια άσκηση του ρωσικού ναυτικού. Και το 1.33:1 θα ανοίξει στο πολεμικό, «κινηματογραφικό» 2.35:1, ένα φορμά κατάλληλο να συμπιέσει αλλά και να τονώσει την ασφυξία του εσωτερικού ενός πολεμικού υποβρυχίου. Ο Βίντερμπεργκ αποτυπώνει το δράμα χωρίς φανφάρες και δωρεάν μελόδραμα, τιμά τα πρόσωπα μιας τραγωδίας, τονίζει το μοτίβο της οικογένειας που διακατέχει την ιστορία, στέκεται επικριτικά απέναντι στην ρωσική στρατιωτική/πολιτική διοίκηση που υπήρξε η τροχοπέδη και το αίτιο της έκβασης, μνημονεύει τα οικονομικά εξαντλητικά απόνερα του Ψυχρού Πολέμου που οδήγησαν στο σκελέτωμα της Σοβιετικής Αρκούδας.

Στο πρόσωπο δε της Σεϊντού, στο ρόλο της ετοιμόγεννης συζύγου ενός από τους ναύτες του υποβρυχίου, η ταινία χαρίζει μια οδυρόμενη φωνή βοώσας πλειοψηφίας που παραπεταμένη στη λάθος μεριά αποφάσεων και εξελίξεων καλείται να υποστεί την αμείωτη προπαγάνδα μιας εκπαιδευμένης στην μυστικοπάθεια πολιτείας - ο νεοεκλεγής τότε Πούτιν, μένει εκτός ιστορίας πάντως…

Στο τέλος, στην ορθόδοξη εκκλησία, η ισορροπία της θαλασσινής κοινότητας, όπως ακριβώς της βιομηχανικής στον «Ελαφοκυνηγό» και στην χριστιανική στέγη του, θα αποκατασταθεί σε βάρος των θυμάτων, εκθέτοντας μια ακόμα πληγή στο σώμα μιας τραυματισμένης κοινωνίας. 

Και το κάδρο θα ξανακλείσει στο 1.33 προς ένα του, στις πολαρόιντ του νοσταλγικά αμετάκλητου παρελθόντος.   

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
  • Kursk: Η Τελευταία Αποστολή
  • Kursk: Η Τελευταία Αποστολή