8:50
10/1

Ταινία της Εβδομάδας: 4½ αστεράκια στο εκπληκτικό «Παιχνίδι με τη Φωτιά» του Λι Τσανγκ-Ντονγκ

Λίγους μήνες μετά την sold out πανελλήνια πρώτη προβολή του στο 24ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας, και μερικές εβδομάδες πριν μάθουμε αν θα διεκδικήσει το φετινό ξενόγλωσσο Όσκαρ, ως επίσημη υποβολή της Νότιας Κορέας, το πολυπαινεμένο «Παιχνίδι με τη Φωτιά» κυκλοφορεί στις αίθουσες.

Από τον Λουκά Κατσίκα

Έχω εκφράσει τον θαυμασμό μου για το «Burning» («Το Παιχνίδι με τη Φωτιά») σε περισσότερες της μιας περιπτώσεις μέσα στη χρονιά που πέρασε. Προσωπικά θεωρώ την ταινία του Λι Τσανγκ Ντονγκ όχι μόνο μια από τις πραγματικά σημαντικές δημιουργίες που έχουμε δει την τελευταία δεκαετία στη μεγάλη οθόνη, αλλά και τον δίκαιο νικητή του Χρυσού Φοίνικα των περσινών Καννών απ' όπου η ταινία έφυγε σκανδαλωδώς με άδεια χέρια. Προηγουμένως, βέβαια, έλαβε τη δικαίωσή της, σημειώνοντας ένα σεβαστό ρεκόρ: εισέπραξε την υψηλότερη βαθμολογία στα χρονικά του πίνακα διεθνών κριτικών του εντύπου Screen, ξεπερνώντας όχι μόνο τον φετινό κάτοχο του πολυπόθητου βραβείου («Κλέφτες Καταστημάτων») αλλά και κάθε προηγούμενο. 

Με έναν θαυμαστά ύπουλο τρόπο τρυπώνει στον εγκέφαλο και το υποσυνείδητο και σου ζητά να το σκεφτείς ξανά και ξανά και να αναρωτηθείς.

Μήνες μετά την πρεμιέρα της στις Κάννες, η ταινία έτυχε ήσυχης κυκλοφορίας στις αίθουσες πολλών χωρών, για να φτάσει τον Δεκέμβρη να κοσμεί τις περισσότερες best of λίστες εντύπων, ιστοσελίδων και εφημερίδων του εξωτερικού. Ο πιο διάσημος θαυμαστής της ταινίας, βέβαια, ίσως να ήταν ο Μπάρακ Ομπάμα, τοποθετώντας προ ημερών το «Παιχνίδι με τη Φωτιά» σε μια εκλεκτική επιλογή που δημοσίευσε, με τα φιλμ που αγάπησε περισσότερο το 2018. 

Με τέτοια ενθουσιώδη υποδοχή λογικό είναι οι προσδοκίες του κοινού να είναι υψηλές και οι περισσότεροι να προετοιμάζονται για κάτι σχεδόν κοσμογονικό. Θα σύστηνα, παρ' όλα αυτά, να αντιμετωπίσουν το μαγευτικό μυστήριο του 64χρονου σκηνοθέτη από τη Νότιο Κορέα για αυτό που είναι: ένα σεμνών διαστάσεων και βραδυφλεγούς ισχύος ερωτικό δράμα, με άφθονα αινίγματα στο εσωτερικό του, το οποία θα ξεδιπλωθούν σε καθέναν ώρες ή και μέρες μετά το πέρας της προβολής.  Διότι το «Παιχνίδι με τη Φωτιά» ανήκει στη σπάνια κατηγορία των φιλμ εκείνων που δουλεύονται και αναπτύσσονται προοδευτικά στο μυαλό, που συμπληρώνονται ανάλογα με την αντίληψη καθενός θεατή χωριστά και σε καμία περίπτωση δεν εξαντλούνται στη διάρκεια της παρακολούθησής τους.

Η πεμπτουσία του έξοχου καλλιτεχνικού σινεμά, αυτού που δεν συνοψίζεται σε αστεράκια και βιαστικές βαθμολογίες.

Με άλλα λόγια, το περίοπτο «Burning» είναι η πεμπτουσία του έξοχου καλλιτεχνικού σινεμά, αυτού που δεν συνοψίζεται σε αστεράκια και βιαστικές βαθμολογίες, δεν στηρίζει την απήχησή του σε κάποια διαφημιστική στρατηγική  και απαιτεί την επένδυση και υπομονή του θεατή για να μπορέσει να του «ανοιχτεί». Με έναν θαυμαστά ύπουλο τρόπο τρυπώνει στον εγκέφαλο και το υποσυνείδητο και σου ζητά να το σκεφτείς ξανά και ξανά και να αναρωτηθείς. Μόνο τότε θα διαπιστώσεις πόσο περίτεχνα κατάφερε να γλιστρήσει από την αντίληψή σου η πλήρης εικόνα του και οι σημασίες του. 

Το «Παιχνίδι με τη Φωτιά» βρίσκεται από σήμερα στις ελληνικές αίθουσες και σύντομα είναι πολύ πιθανόν να διεκδικεί το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας για λογαριασμό της χώρας του. Έχουν σημασία τα βραβεία όταν μιλάμε για ατόφια art house επιτεύγματα; Όχι, αλλά οπωσδήποτε τα κάνουν συνείδηση σε ένα ευρύτερο κοινό. Και το «Burning» αξίζει να βρει ένα τέτοιο κοινό.